டிஜிட்டல் தனிநபர் தரவு பாதுகாப்புச் சட்டம்: உங்கள் தனிப்பட்ட தகவல்களுக்கு என்ன பாதுகாப்பு?

மாலை வேளையில் நீலம் ஒரு பேருந்து நிறுத்தத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தாள். அவளது ஏழு வயது குழந்தை சோர்வுடன் அவளது சட்டையைப் பிடித்து இழுத்துக்கொண்டிருந்தது; அதே சமயம், அவள் பயன்படுத்த முயன்ற டாக்ஸி செயலி இயங்க மறுத்தது. குழந்தைக்கு ஒரு விளையாட்டு தேவைப்பட்டது, டாக்ஸி செயலிக்கு அவளது இருப்பிடம் தேவைப்பட்டது. திரையில் ஒரு சாம்பல் நிறப் பெட்டி தோன்றியது; அதில் மிகச் சிறிய எழுத்துக்களால் நீண்ட வாசகங்கள் இருந்தன, அதன் கீழே “நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன் என்று எழுதப்பட்ட ஒரு பிரகாசமான பச்சை நிறப் பொத்தான் இருந்தது.

நீங்களும் செய்திருக்கக்கூடிய அதே காரியத்தைத்தான் அவளும் செய்தாள்—அந்தப் பொத்தானை அழுத்தினாள். டாக்ஸி வந்தது, குழந்தைக்கு விளையாட்டு தொடங்கியது. ஆனால், நீலமின் வாழ்க்கையின் ஒரு சிறு பகுதி அவளது தொலைபேசி எண், இருப்பிடம், தொடர்புகளின் பட்டியல்—அவளுக்கே தெரியாத ஏதோ ஒரு இடத்திற்குச் சென்றது.

டிஜிட்டல் தனிநபர் தரவுப் பாதுகாப்புச் சட்டம்

இத்தகைய ஆவணங்களை யாரும் வாசிப்பதில்லை, ஆனால் கிட்டத்தட்ட அனைவரும் அதற்கு ஒப்புதல் அளிக்கிறார்கள். இது டிஜிட்டல் யுகத்தின் மிகப் பழமையான நகைச்சுவைகளில் ஒன்று. பல நகைச்சுவைகளைப் போலவே, இதுவும் ஒரு உண்மையை மறைக்கிறது: அவசரத்தில் அளிக்கப்படும் ஒப்புதல் என்பது ஒரு விசித்திரமான ஒப்புதல். நீண்ட காலமாக, இந்தியச் சட்டத்தில் இதைப் பற்றி பெரிய அளவில் குறிப்பிடப்படவில்லை. ஆனால், இப்போது நிலைமை மாறத் தொடங்கியுள்ளது. 2017-ல், உச்ச நீதிமன்றம் தனிநபர் தனியுரிமையை ஒரு அடிப்படை உரிமையாக அறிவித்தது. 2023 ஆகஸ்டில், நாடாளுமன்றம் ‘டிஜிட்டல் தனிநபர் தரவுப் பாதுகாப்புச் சட்டத்தை’ நிறைவேற்றியது; 2025 நவம்பரில், இந்தச் சட்டத்தைச் செயல்படுத்துவதற்கான விதிகள் அறிவிக்கப்பட்டன.

தனிப்பட்ட தகவல்களைப் பாதுகாக்க புதிய விதிகள்

புதிய சட்டம் என்ன சொல்கிறது என்பது நீலமுக்குத் தெரிந்திருந்தால் என்ன ஆகியிருக்கும்? ஒரு நிறுவனம் அவளது தரவைப் பயன்படுத்துவதற்கு முன்பு அவளிடம் அனுமதி பெற வேண்டும்; அந்த அனுமதி கோரும் முறை தெளிவாக இருக்க வேண்டும். ஏற்கனவே தேர்வு செய்யப்பட்ட பெட்டிகள் இருப்பது அல்லது பல அனுமதிகளை ஒன்றாக இணைத்து, எதற்காவது ஒன்றை மட்டும் ஒப்புக்கொள்ள முடியாதபடி கட்டாயப்படுத்துவது போன்ற நடைமுறைகளை இந்தச் சட்டம் அனுமதிக்கவில்லை. அவள் எப்போது வேண்டுமானாலும் தனது அனுமதியைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொள்ளலாம்.

நிறுவனம் தன்னைப்பற்றி என்னென்ன தகவல்களை, ஏன் வைத்திருக்கிறது என்று கேட்கலாம்; அந்தத் தகவல்களின் நகலைக் கோரலாம்; தவறான தகவல்களைச் சரிசெய்யச் சொல்லலாம்; அல்லது தனது தரவுகளை முழுமையாக நீக்கக் கோரலாம். இதற்கு அந்த நிறுவனம் தொண்ணூறு நாட்களுக்குள் பதிலளிக்க வேண்டும். அவளது தரவு கசிந்தால், அது குறித்து அவளுக்குத் தெரிவிக்கப்பட வேண்டும். அவளது குழந்தையைப் பொறுத்தவரை, இன்னும் கடுமையான பாதுகாப்பு விதிகள் உள்ளன: ஒரு குழந்தையின் தரவைப் பயன்படுத்த, அந்த குழந்தையின் பெற்றோர் அல்லது பாதுகாவலரின் சரிபார்க்கக்கூடிய ஒப்புதல் கட்டாயம் தேவை.

விதிகளை மீறும் நிறுவனங்களுக்கு ரூ.250 கோடி வரை அபராதம்

இந்தச் சட்டத்தின்படி, பதினெட்டு வயதுக்குட்பட்ட அனைவரும் குழந்தைகளாகவே கருதப்படுவார்கள். இதற்கான அபராதத் தொகைகள் நிறுவனங்களின் உயர்மட்ட நிர்வாகத்தையே கவனிக்க வைக்கும் அளவுக்குப் பெரியவை: தரவுகளைப் பாதுகாப்பாக வைத்திருக்கத் தவறினால் 250 கோடி ரூபாய் வரையிலும், தரவு கசிந்ததை அறிவிக்கத் தவறினாலோ அல்லது குழந்தைகளின் தரவுகள் தொடர்பான விதிகளை மீறினாலோ 200 கோடி ரூபாய் வரையிலும் அபராதம் விதிக்கப்படலாம். ‘இந்திய தரவுப் பாதுகாப்பு வாரியம் எனும் புதிய அமைப்பு புகார்களை விசாரிக்கும்; இதன் முடிவுகளை எதிர்த்து தீர்ப்பாயத்தில் மேல்முறையீடு செய்யலாம்.

இந்தச் சட்டத்தில் மிகவும் சுவாரஸ்யமான அம்சம், இதில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள இரண்டு சிறிய சொற்கள் தான். தரவுகளுக்குச் சொந்தக்காரரான நபரை இது “தரவு முதன்மைதாரர்” (Data Principal) என்று அழைக்கிறது. தரவுகளைப் பாதுகாக்கும் பொறுப்பில் இருக்கும் நிறுவனத்தை “தரவு பொறுப்பாளர்” (Data Fiduciary) என்று குறிப்பிடுகிறது. ‘பொறுப்பாளர்’ (Fiduciary) என்பவர், மற்றவருக்காக ஒரு பொருளை நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் பாதுகாப்பவர்; அந்தப் பொருளுக்கு அவர் உரிமையாளர் அல்ல, ஆனால் அதைப் பாதுகாப்பதற்கான பொறுப்பு அவருக்கு உண்டு. இச்சொற்களைத் தேர்ந்தெடுத்ததன் மூலம், நமது தகவல்களை ஒரு நிறுவனம் ‘அனுமதி’ (Allow) பொத்தானை அழுத்தியவுடன் பெற்றுக்கொள்ளும் ஒரு பரிசாகப் பார்க்காமல், நமக்காக அந்த நிறுவனம் பாதுகாத்து வைத்து, மீண்டும் நம்மிடம் ஒப்படைக்க வேண்டிய ஒன்றாக இச்சட்டம் வரையறுக்கிறது.

இதில் இன்னும் இரண்டு கேள்விகள் எஞ்சியுள்ளன; இவை குறித்து இருவேறு கருத்துகள் நிலவுகின்றன. முதலாவது, அரசாங்கம் தொடர்பான கேள்வி. தேசிய பாதுகாப்பு மற்றும் பொது ஒழுங்கு போன்ற காரணங்களுக்காக, தனது சொந்த அமைப்புகளைச் சில விதிகளிலிருந்து விலக்கிக்கொள்ள அரசாங்கத்திற்கு இச்சட்டம் அனுமதி அளிக்கிறது. ஆதரவாளர்கள், மக்களைப் பாதுகாக்க அரசுக்கு இத்தகைய நெகிழ்வுத்தன்மை தேவை என்று வாதிடுகின்றனர். விமர்சகர்களோ, இத்தகைய பரந்த விலக்குகள், அதிகப்படியான தரவுகளைச் சேகரிக்கும் அரசாங்கத்தையே மிகக் குறைந்த பொறுப்புக்கூறல் கொண்ட அமைப்பாக மாற்றிவிடும் என்று அஞ்சுகின்றனர். இரண்டாவது கேள்வி, கிராமப்புறத்தில் வசிக்கும் நீலமின் உறவினர் போன்றவர்களைப் பற்றியது. ஒரு நிறுவனத்திடம் உள்ள தங்கள் தரவுகளை நீக்கக் கோரலாம் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியாமலேயே போகலாம்; மேலும், கடினமான ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட்ட அறிவிப்புகளைப் புரிந்துகொள்வது அவர்களுக்குச் சிரமமாக இருக்கலாம். இச்சட்டம் எளிமையான மொழியையும், பல சந்தர்ப்பங்களில் இந்திய மொழிகளையும் பயன்படுத்த வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறது. இது நடைமுறையில் எந்த அளவுக்குச் சாத்தியமாகிறது என்பது, செய்தித்தாள்களில் இடம்பெறாத ஆயிரக்கணக்கான சாதாரண அறிவிப்புகளின் மூலமே தெரியவரும்.

உங்கள் தனிப்பட்ட தகவல்கள் யாரிடம் உள்ளன?

நமது வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதி ஏற்கனவே மற்றவர்களின் தரவுத்தளங்களில் பதிவாகியுள்ளது என்பதைச் சற்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். ஒரு கடை வைத்திருக்கும் உங்கள் அலைபேசி எண், மருந்தகத்தில் உள்ள உங்கள் மருத்துவ விவரங்கள், கடன் நிறுவனத்திடம் உள்ள உங்கள் கடன் விவரங்கள், ஒரு கட்டிடத்தின் பாதுகாப்புப் பிரிவில் பதிவாகியுள்ள உங்கள் முகம் என அனைத்தும் இதில் அடங்கும். இவற்றில் பெரும்பாலானவை ஏதோ ஒரு தேவைக்காக வழங்கப்பட்டு, பின்னர் மறக்கப்பட்டவை. மேலும், இவற்றில் மற்றவர்களின் தகவல்களும் கலந்திருக்கலாம்;

உதாரணமாக, நாம் பகிரும் ஒரு புகைப்படம் அல்லது விளையாட்டிற்காகப் பதிவேற்றப்படும் தொடர்புப் பட்டியலில், அதற்குச் சம்மதிக்காத நமது நண்பர்களின் பெயர்களும் இடம்பெற்றிருக்கலாம். எனவே, நமது தரவு என்பது பெரும்பாலும் நம்முடையது மட்டுமே என்று சொல்ல முடியாது. அன்று மாலை பேருந்தில் சென்றபோது, ​​நீலமின் மகள் அந்த நீண்ட தாளில் என்ன எழுதப்பட்டிருந்தது என்று கேட்டாள். அதில் என்ன இருந்தது என்று தனக்கே தெரியாது என்பதையும், ஒரு விளையாட்டிற்காகவே தான் அதில் கையொப்பமிட்டேன் என்பதையும் நீலம் உணர்ந்துகொண்டாள்.