மாநிலங்கள் பிரியலாம்.. ஆனால் இந்தியாவின் ஒற்றுமை குலையாது -அரசியலமைப்பு சொல்வது இதுதான்!

இந்தியாவால் ஒரு மாநிலத்தை நீக்க முடியும். ஆனால் எந்த ஒரு மாநிலத்தாலும் இந்தியாவை நீக்க முடியாது. இதற்கான காரணத்தை ஒரே ஒரு சொல் விளக்குகிறது.2014-ல், ஆந்திரப் பிரதேச மாநிலம் இரண்டாகப் பிரிக்கப்பட்டது. தெலுங்கானா இந்தியாவின் இருபத்தொன்பதாவது மாநிலமாக உருவானது; அதற்கெனத் தனித் தலைநகரம், தனி அரசு மற்றும் தனிச் சட்டமன்றம் அமைக்கப்பட்டன. நாடாளுமன்றம் இதற்கான சட்டத்தை இயற்றியது. மாநில எல்லைகள் மாற்றியமைக்கப்பட்டன. பல தசாப்தங்களாகத் திகழ்ந்த ஒரு மாநிலம், தனது முழுமையான வடிவத்தை இழந்தது.
பாதிக்கப்பட்ட மாநிலங்களிடையே பொது வாக்கெடுப்பு நடத்த வேண்டிய அவசியம் இருக்கவில்லை. மாநிலச் சட்டமன்றங்களின் ஒருமித்த ஒப்புதலும் தேவைப்படவில்லை. அரசியலமைப்பு தனக்கு வழங்கிய அதிகாரங்களைப் பயன்படுத்தி, நாடாளுமன்றம் நாட்டின் வரைபடத்தை மாற்றியமைத்தது.
இது சட்டப்படி சாத்தியமற்றது என்று தோன்றினால், ஏன் இது சாத்தியமானது என்பதைப் புரிந்துகொள்வது அவசியம். அதற்கான விடை அரசியலமைப்பின் முதல் வரியிலேயே உள்ளது: “இந்தியா, அதாவது பாரதம், மாநிலங்களின் ஒன்றியமாக (Union of States) இருக்கும்.” இது ஒரு கூட்டமைப்பு (Federation) அல்ல; ஒரு ஒன்றியம் (Union). இவ்விரு சொற்களுக்கும் இடையிலான வேறுபாடு மொழிபெயர்ப்பில் தற்செயலாக ஏற்பட்டதல்ல. அரசியலமைப்பு நிர்ணய சபையில் இது குறித்துத் திட்டமிட்டு விவாதிக்கப்பட்டது. வரைவுக் குழுவின் தலைவராக இருந்த டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர், ஏன் ‘ஒன்றியம்’ (Union) என்ற சொல் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது என்பதை விளக்கினார்.

பாரம்பரியப் பொருளில், ‘கூட்டமைப்பு’ (Federation) என்பது, முன்பு தனித்தனி நாடுகளாக இருந்தவை தாமாக முன்வந்து ஒன்றிணைவதைக் குறிக்கும்; 1787-ல் பதின்மூன்று அமெரிக்கக் குடியேற்றங்கள் (காலனிகள்) அவ்வாறு இணைந்ததை இதற்கு உதாரணமாகக் கூறலாம். கூட்டமைப்பு என்பது சுதந்திரமான தரப்பினரிடையே ஏற்படும் ஒரு ஒப்பந்தமாகத் தொடங்குவதால், அந்தத் தரப்பினர் அதிலிருந்து வெளியேறவும் வாய்ப்புள்ளது என்ற தர்க்கம் எழுகிறது. 1861-ல் அமெரிக்காவின் தெற்குப் பகுதியினர் இதே வாதத்தை முன்வைத்தனர்; அந்த வாதத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவரவே அமெரிக்க உள்நாட்டுப் போர் பலவந்தமாக நடத்தப்பட்டது. அந்த வரலாற்றை நன்கு அறிந்திருந்த அம்பேத்கர், இந்திய அரசியலமைப்பை உருவாக்கியவர்கள் அத்தகைய சூழலைத் தவிர்க்க விரும்பியதாகச் சபையில் தெளிவாகக் கூறினார். போரின் மூலம் அல்லாமல், அத்தகைய கேள்வியே எழாதவாறு தொடக்கத்திலேயே அதற்கான வாய்ப்பை அவர்கள் தவிர்த்தனர்.

அமெரிக்கக் குடியேற்றங்கள் கூட்டமைப்பில் இணைந்தது போல, இந்திய மாநிலங்கள் ஒரு ஒன்றியத்தில் இணையவில்லை என்று அம்பேத்கர் வாதிட்டார். எந்தவொரு மாநிலமும் முழு இறையாண்மை கொண்ட சுதந்திர நாடாக இருந்து, அண்டை நாடுகளுடன் ஒப்பந்தம் செய்துகொள்ளும் முடிவை எடுக்கவில்லை. இந்திய மாநிலங்களாக மாறிய பகுதிகள், ஒரு நாட்டின் கீழ் ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட மாகாணங்களாகவும் சமஸ்தானங்களாகவும் இருந்தனவே தவிர, ஒப்பந்தத்தின் மூலம் இணைந்த சுதந்திர நாடுகள் அல்ல. சமமான மற்றும் இறையாண்மை கொண்ட தரப்பினரிடையே எந்தவொரு ஆரம்ப ஒப்பந்தமும் இல்லாததால், அதில் ஒரு தரப்பு பின்னர் வெளியேறுவதற்கான உரிமை இருக்க முடியாது என்று அம்பேத்கர் வாதிட்டார். ஒன்றியம் என்பது அழிக்க முடியாதது என்பதாலேயே அது ‘ஒன்றியம்’ என்று அழைக்கப்படுகிறது என்று அவர் கூறினார்.

அரசியலமைப்புச் சட்ட அறிஞர்கள் இதை இன்னும் துல்லியமாக விளக்கியுள்ளனர். அமெரிக்கா என்பது ‘அழிக்க முடியாத மாநிலங்களின், அழிக்கப்படக்கூடிய ஒன்றியம்’ என்று அவர்கள் கூறுகிறார்கள்; அதாவது, கோட்பாட்டளவில் வாஷிங்டன் (மத்திய அரசு) கலைக்கப்படலாம், ஆனால் ஒரு மாநிலத்தின் ஒப்புதல் இல்லாமல் அதன் எல்லைகளை மத்திய அரசு மாற்றியமைக்க முடியாது. இந்தியா இதற்கு நேர்மாறான அமைப்பை உருவாக்கியது: அதாவது ‘அழிக்கக்கூடிய மாநிலங்களின், அழிக்க முடியாத ஒன்றியம்’. எந்தவொரு மாநிலமோ அல்லது மாநிலங்களின் கூட்டமைப்போ ஒட்டுமொத்த நாட்டையும் சட்டப்பூர்வமாகக் கலைக்க முடியாது. ஆனால், 2014-ல் ஆந்திரப் பிரதேசம் பிரிக்கப்பட்டது போலவோ அல்லது 1956-ல் மொழிவாரி அடிப்படையில் நாட்டின் உள் வரைபடம் மாற்றியமைக்கப்பட்டது போலவோ, நாடாளுமன்றத்தால் தனிப்பட்ட மாநிலங்களைப் பிரிக்கவோ, இணைக்கவோ, பெயர் மாற்றவோ அல்லது மறுவடிவமைப்பு செய்யவோ முடியும்.

இது ஒரு சிறிய தொழில்நுட்ப வேறுபாடு அல்ல. நூற்றுக்கணக்கான சமஸ்தானங்களை இணைக்கவும், உள் எல்லைகளைப் பலமுறை மாற்றியமைக்கவும், இருபத்தியோராம் நூற்றாண்டிலும் புதிய மாநிலங்களை உருவாக்கவும் இந்தியாவால் முடிந்ததற்குக் காரணம் இதுவே; இந்த மாற்றங்கள் எதுவும் நாட்டின் இருத்தலையே கேள்விக்குள்ளாக்கும் வகையிலான அரசியலமைப்பு நெருக்கடியை ஏற்படுத்தவில்லை. சட்டரீதியாகப் பார்க்கும்போது, ​​மாநிலங்கள் என்பவை ஒன்றியத்தின் வசதிக்காக உருவாக்கப்பட்டவை; மாறாக, தொடர்ந்து மறுபேச்சுவார்த்தை நடத்தப்பட வேண்டிய ஒரு ஆரம்ப ஒப்பந்தத்தின் பங்காளிகள் அல்ல.

இந்த அதிகாரப் பகிர்வில் இயல்பாகவே சில முரண்பாடுகளும் உள்ளன. நாடாளுமன்றத்தால் எல்லை மாற்றப்படக்கூடிய அல்லது சிறப்பு அந்தஸ்து மாற்றப்படக்கூடிய ஒரு மாநில அரசு, அந்த உறவில் உள்ள சமநிலையின்மையை உணர்வது இயல்பே. மாநிலங்களுக்கு உண்மையில் எவ்வளவு தன்னாட்சி அதிகாரம் உள்ளது என்பது குறித்த விவாதங்கள் இந்திய அரசியலில் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கின்றன. “ஒன்றியம்” (Union) என்ற சொல் பிரிந்து செல்லும் உரிமை குறித்த சட்டரீதியான கேள்விக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தது. ஆனால், மத்திய மற்றும் மாநில அரசுகள் அன்றாட நிர்வாகத்தில் எவ்வளவு அதிகாரத்தைக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பது குறித்த அனைத்து விவாதங்களையும் அது தீர்த்து வைப்பதாகக் கூறவில்லை.

இருப்பினும், நாட்டின் அடிப்படை அமைப்பு எழுபத்தைந்து ஆண்டுகளாக நிலைத்து நிற்கிறது; நாடு பிரிவினை, ஐந்நூறுக்கும் மேற்பட்ட சமஸ்தானங்களின் இணைப்பு, மொழிப் போராட்டங்கள், கிளர்ச்சிகள் மற்றும் பல தசாப்தங்களாகத் தொடர்ந்து வந்த புதிய மாநிலங்களுக்கான கோரிக்கைகள் எனப் பல சவால்களைக் கடந்து வந்துள்ளது. ஒவ்வொரு முறையும், நாடு ஒரு நாடாகத் தொடர்ந்து இருக்கலாமா என்று கேள்வி எழுப்புவதற்குப் பதிலாக, தனது உள் எல்லைகளைச் சரிசெய்து கொண்டது.
எனவே, அடுத்த முறை ஒரு புதிய மாநிலம் முன்மொழியப்படும்போதோ அல்லது பழைய எல்லை மாற்றியமைக்கப்படும்போதோ, உண்மையில் அங்கு எந்த வகையான அதிகாரம் செயல்படுத்தப்படுகிறது என்பதை நினைவில் கொள்வது அவசியம். இது ஒன்றியத்திற்கு விடுக்கப்படும் அச்சுறுத்தல் அல்ல. 1949-இல் இதற்கெனத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சொல்லிலேயே திட்டமிட்டுப் பொதிந்து வைக்கப்பட்டிருந்த, ஒன்றியத்திற்கு எப்போதுமிருந்த ஒரு அதிகாரமே இது.

ஆதாரங்கள்: இந்திய அரசியலமைப்பு, பிரிவு 1; அரசியலமைப்பு நிர்ணய சபையின் விவாதங்கள், 4 நவம்பர் 1948 (டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர்); constitutionofindia.net, “இந்திய அரசியலமைப்புச் சிற்பிகள் ‘மாநிலங்களின் ஒன்றியம்’ (Union of States) என்பதைத் திட்டமிட்டுத் தேர்ந்தெடுத்தனர்”; LiveLaw, “அரசியலமைப்பை அறிவோம்: ஒன்றியம் மற்றும் அதன் ஆட்சிப்பகுதி, பிரிவுகள் 1 முதல் 4 வரை”; இந்திய உச்ச நீதிமன்றம், பாபுலால் பரதே எதிர் பம்பாய் மாநிலம் வழக்கு.