‘குடியரசு’ என்பதன் உண்மையான பொருள் என்ன? 1950ல் என்ன நடந்தது?

1950-ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 26-ஆம் தேதி காலை 10:18 மணிக்கு, டெல்லியில் உள்ள அரசு இல்லத்தின் (Government House) பிரம்மாண்டமான குவிமாடம் கொண்ட தர்பார் ஹாலில், சக்ரவர்த்தி ராஜகோபாலாச்சாரி என்ற நபர் ஒரு பிரகடனத்தை வாசித்தார்; பின்னர் அமைதியாகத் தனது பதவியிலிருந்து விலகினார். அவரே இந்தியாவின் கடைசி கவர்னர் ஜெனரலாக இருந்தார். சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, ராஜேந்திர பிரசாத் பதவியேற்று நாட்டின் முதல் குடியரசுத் தலைவரானார். அப்போது முப்பத்து ஒரு பீரங்கிகள் முழங்க மரியாதை செலுத்தப்பட்டது. அந்தத் தருணத்தையே நாம் ஒவ்வொரு குடியரசு தினத்திலும் கொண்டாடுகிறோம். ஆனால், அது நம்மில் பலரும் பெரும்பாலும் சிந்திக்கத் தவறும் ஒரு கேள்வியை எழுப்புகிறது. இந்தியா ஏற்கனவே 1947 ஆகஸ்ட் 15 முதல் சுதந்திரம் பெற்றிருந்தது. அப்படியிருக்க, இரண்டரை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு வந்த அந்த ஜனவரி காலைப் பொழுதில் உண்மையில் என்ன மாற்றம் நிகழ்ந்தது? அதற்கான உண்மையான பதில் இதுதான்: இந்தியா யாருக்குப் பொறுப்புடையது அல்லது யாருடைய அதிகாரத்திற்கு உட்பட்டது என்பதில் ஏற்பட்ட மாற்றம் அது.

 அரசியலமைப்புச் சட்டம்

1947-க்கும் 1950-க்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் இந்தியா சுதந்திர நாடாக இருந்தது, ஆனால் அது இன்னும் குடியரசாக மாறவில்லை. அது ‘டொமினியன்’ (Dominion) என்று அழைக்கப்படும் நிலையில் இருந்தது; அதாவது சுயமாக ஆளக்கூடியதாக இருந்தாலும், சட்டப்பூர்வமாக அது ஒரு அரசியலமைப்புக்கு உட்பட்ட முடியாட்சியாகவே (constitutional monarchy) இருந்தது. காகித அளவில், ஐக்கிய இராச்சியத்தின் ஆறாம் ஜார்ஜ் மன்னரே இந்தியாவின் மன்னராகத் தொடர்ந்தார். அவருக்குப் பதிலாக உள்ளூரில் ஒரு கவர்னர் ஜெனரல் (முதலில் மவுண்ட்பேட்டன் பிரபு, பின்னர் ராஜகோபாலாச்சாரி) செயல்பட்டார்; உலகின் மறுபக்கத்தில் இருந்த மன்னரின் பிரதிநிதியாக அவர்கள் இருந்தனர். இதற்கிடையில், இந்தியா தூக்கியெறிந்த அதே காலனித்துவ அரசாங்கத்தால் இயற்றப்பட்ட 1935-ஆம் ஆண்டின் ‘இந்திய அரசுச் சட்டத்தின்’ (Government of India Act) கீழேயே நாடு நிர்வகிக்கப்பட்டு வந்தது. அப்போது இந்தியாவிற்கெனத் தனியாக அரசியலமைப்புச் சட்டம் இல்லை; இந்தியக் குடியரசுத் தலைவரும் இல்லை. சட்டப்பூர்வமாக, இறுதி அதிகாரம் பரம்பரை வழியில் வந்த அரச குடும்பத்திடமே இருந்தது.

குடியரசு முறை கொண்டுவரும் மாற்றம் இதுதான். சுதந்திரம் என்பதல்ல அந்த மாற்றம் — ஏனெனில் இந்தியாவிடம் அது ஏற்கனவே இருந்தது. குடியரசு என்பது, அதன் மிக உயர்ந்த பதவி பரம்பரை உரிமையால் பெறப்படாத ஒரு நாடாகும். ஒரு குடியரசில், ஒருவர் பிறந்த குடும்பத்தின் காரணமாக நாட்டின் தலைவராவதில்லை. மக்கள் அல்லது அவர்களின் பிரதிநிதிகள் கட்டுப்படுத்தும் செயல்முறைகள் (தேர்தல், நியமனம் அல்லது அரசியலமைப்பின் விதிகள்) மூலமாகவே அவர்கள் அந்தப் பதவியை அடைகிறார்கள்; அதே முறையைப் பயன்படுத்தி அவர்களைப் பதவியிலிருந்து நீக்கவும் முடியும். முடியாட்சி அதிகாரத்தை ரத்த உறவு அல்லது வாரிசுரிமை மூலம் கைமாற்றுகிறது; குடியரசு அதிகாரத்தை ஒரு ஆவணத்தின் (அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின்) மூலம் கைமாற்றுகிறது.

ஜனவரி 26

டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கரின் தலைமையிலான வரைவுக் குழுவின் கீழ் அரசியலமைப்பு நிர்ணய சபை பணியாற்றிய அந்த இரண்டரை ஆண்டுகளில், இந்தியா ஒரு விசித்திரமான இடைப்பட்ட நிலையில் இருந்தது: நடைமுறையில் காலனித்துவ ஆட்சியிலிருந்து விடுபட்டிருந்தாலும், காகித அளவில் அது இன்னும் முடியாட்சியின் அடையாளங்களையே சுமந்து கொண்டிருந்தது. இறுதியாக, 1949 நவம்பர் 26 அன்று அரசியலமைப்பு சபையால் அந்த அரசியலமைப்பு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. அதன் பிறகு, வேண்டுமென்றே யாரும் அதை உடனடியாகச் செயல்பாட்டிற்குக் கொண்டுவர அவசரப்படவில்லை.
அரசியலமைப்பைச் செயல்பாட்டிற்குக் கொண்டுவர அந்தச் சபை மேலும் இரண்டு மாதங்கள் காத்திருந்து, ஜனவரி 26-ஐத் தேர்ந்தெடுத்தது. அந்தத் தேதி தற்செயலாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதல்ல. சுதந்திரம் கிடைப்பதற்குப் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, லாகூரில் உள்ள ரவி நதிக்கரையில் நடைபெற்ற கூட்டத்தில் இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் ‘பூர்ண ஸ்வராஜ்’ (முழுமையான சுதந்திரம்) என்பதைத் தனது இலக்காக முதன்முதலில் அதிகாரப்பூர்வமாக அறிவித்த நாளான 1930 ஜனவரி 26-லிருந்து சரியாக இருபது ஆண்டுகள் நிறைவடைந்ததை அது குறித்தது. குடியரசாக மாறுவதற்கு அந்தத் தேதியைத் தேர்ந்தெடுத்ததன் மூலம், இரண்டு தசாப்தங்களுக்கு முன்பு தொடங்கப்பட்ட ஒரு வரலாற்றுச் சங்கிலியை இந்தியா முழுமைப்படுத்தியது.

அன்று காலை முதல், பழைய காலனித்துவச் சட்டங்கள் மற்றும் தொலைவில் இருந்த முடியாட்சி அதிகாரம் ஆகிய இரண்டையும் இடமாற்றம் செய்து, அரசியலமைப்பே நாட்டின் மிக உயர்ந்த அதிகார மையமாக மாறியது. ராஜேந்திர பிரசாத் அவர்கள் பிறப்புரிமையின் காரணமாக அல்லாமல், அரசியலமைப்பு வகுத்த நடைமுறையின் மூலமே குடியரசுத் தலைவரானார். சுவாரஸ்யமாக, குடியரசாக மாறிய பிறகும் இந்தியா ‘காமன்வெல்த்’ (Commonwealth) அமைப்பிலேயே நீடிக்கத் தீர்மானித்தது; இது முந்தைய ஆண்டு லண்டனில் நடைபெற்ற காமன்வெல்த் மாநாட்டில் எட்டப்பட்ட ஒரு சமரச முடிவாகும். இதன்படி, இந்தியாவிற்குள் எந்தவொரு அரசியலமைப்பு ரீதியான அதிகாரமும் இல்லாத, வெறும் குறியீட்டு ரீதியான ‘காமன்வெல்த் அமைப்பின் தலைவர்’ என்ற நிலையிலேயே பிரிட்டிஷ் மன்னர் அல்லது அரசியை இந்தியா அங்கீகரித்தது.

இவை எதுவும் 1947 ஆகஸ்ட் 15 அன்று நடந்த நிகழ்வின் முக்கியத்துவத்தை மாற்றிவிடாது; ஏனெனில், சுதந்திரப் போராட்டத்தின் முக்கிய கோரிக்கை வெற்றிபெற்ற நாளாக அதுவே இன்றும் சரியாகக் கருதப்படுகிறது. ஆனால், 1950 ஜனவரி 26 அன்று ஒரு அமைதியான, அதே சமயம் கட்டமைப்பு சார்ந்த கேள்விக்கு விடை கிடைத்தது: அதாவது, பிரிட்டிஷார் வெளியேறிய பிறகு, யாரிடமிருந்து சுதந்திரம் பெற்றோம், எதன் அடிப்படையில் நாடு நிர்வகிக்கப்படப் போகிறது என்பதுதான் அந்தக் கேள்வி. இந்தியா தனக்குத்தானே அளித்துக்கொண்ட விடை – தான் தேர்ந்தெடுத்த புதிய மன்னர் அல்ல; மாறாக, ஒரு எழுத்துப்பூர்வமான அரசியலமைப்பு மற்றும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட குடியரசுத் தலைவர் முறை ஆகியவையே ஆகும்.

ராஜ்பாதில் நடைபெறும் ஒவ்வொரு குடியரசு தின அணிவகுப்பிலும் பீரங்கிகள், நாட்டுப்புறக் கலைஞர்கள் மற்றும் அணிவகுத்துச் செல்லும் போர் விமானங்கள் ஆகியவை காட்சிப்படுத்தப்படுகின்றன; அவற்றைப் பார்க்கும்போது, ​​அந்த நிகழ்வின் உண்மையான நோக்கத்தை நாம் தவறவிட வாய்ப்புள்ளது. ஏனெனில், அந்த அணிவகுப்பு உண்மையில் இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்ததைக் கொண்டாடுவதற்காக மட்டும் நடத்தப்படுவதல்ல. இது அமைதியான, அதே சமயம் அதற்கே உரிய வகையில் கடினமான போராட்டத்தின் மூலம் பெறப்பட்ட ஒரு விஷயத்தைக் கொண்டாடுகிறது: அதாவது, ஒரு குறிப்பிட்ட நாளில் இந்தியாவில் அதிகாரமானது முடியாட்சியிடமிருந்து (கிரீடத்திடமிருந்து) வருவதாக இல்லாமல், “நாங்கள், மக்கள்” (We, the people) என்ற சொற்களுடன் தொடங்கும் ஒரு ஆவணத்திலிருந்து பெறப்படத் தொடங்கியது.

அடுத்த முறை ஜனவரி 26 வரும்போது, ​​அணிவகுப்பு இசையின் ஆரவாரத்திற்கு அப்பால் ஒரு கேள்வியை எழுப்புவது பயனுள்ளதாக இருக்கும்: 1950-இல் அளிக்கப்பட்ட அந்த வாக்குறுதிதான் 2026-இலும் அன்றாட வாழ்க்கையை வழிநடத்துகிறதா? அல்லது முடியாட்சியின் அந்தப் பழைய இருக்கையில் வேறெதுவும்கூட அமைதியாக வந்து அமர்ந்துவிட்டதா?

ஆதாரங்கள்: Scroll.in, “January 26, 1950: How India’s First Republic Day Unfolded”; The Better India, “Republic Day History”; The Quint, “Birth of a Nation: Looking Back at India’s First Republic Day”; Constitution of India, 1950; London Declaration, Commonwealth Prime Ministers’ Conference, 1949.