நமக்கு ஏன் நாடாளுமன்றம் தேவை? நாட்டின் ஆட்சி நிர்வாகத்தில் பங்கு என்ன?

இந்த ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம், அரசாங்கம் நாடாளுமன்றத்தில் ஒரு முக்கிய முன்மொழிவைக் கொண்டு வந்தது. மக்களவையின் (Lok Sabha) இடங்களின் எண்ணிக்கையை 543-லிருந்து 850-ஆக, அதாவது கிட்டத்தட்ட இரண்டு மடங்காக உயர்த்த அது விரும்பியது. வாக்கெடுப்பு நடைபெற்றது. 298 உறுப்பினர்கள் ஆதரவாகவும் (ஆம்), 230 பேர் எதிர்த்தும் (இல்லை) வாக்களித்தனர். எதிர்ப்பை விட ஆதரவு வாக்குகள் அதிகம். பெரும்பாலான வாக்கெடுப்புகளில், இது வெற்றியாகக் கருதப்படும். ஆனால், இந்த முன்மொழிவு தோல்வியடைந்தது.

ஏன்? ஏனெனில் இது ஒரு சாதாரணச் சட்டம் அல்ல; இது அரசியலமைப்பிலேயே செய்யப்படும் ஒரு மாற்றம். அரசியலமைப்பை மாற்றுவது என்பது ஒரு சாதாரண விதியை இயற்றுவது போன்றதல்ல. அதற்குச் சாதாரணப் பெரும்பான்மையை விட அதிகமான ஆதரவு தேவைப்படுகிறது. அவையில் உள்ள உறுப்பினர்களில் மூன்றில் இரண்டு பங்கினர் ஆதரவாக வாக்களிக்க வேண்டும். அன்று வாக்கெடுப்பில் 528 உறுப்பினர்கள் கலந்துகொண்டனர். அதில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு என்பது சுமார் 352 ஆகும். ஆனால் அரசாங்கத்திற்கு 298 வாக்குகள் மட்டுமே கிடைத்தன. அது 54 வாக்குகள் குறைவாக இருந்தது.

ஆகவே, எதிர்ப்பை விட அதிக ஆதரவு இருந்தும், அந்த முன்மொழிவு சட்டமாக மாறவில்லை. இது கேட்பதற்கு விசித்திரமாகத் தோன்றலாம். ஆனால், நாடாளுமன்றம் இருப்பதன் நோக்கமே இதுதான். இதன் சாராம்சத்தை எளிமையாகச் சொல்வதானால்: இந்தியாவிற்கான சட்டங்கள் உருவாக்கப்படும் இடமே நாடாளுமன்றம். இதில் இரண்டு அவைகள் உள்ளன. ஒன்று மக்களவை (Lok Sabha); இங்கு உறுப்பினர்கள் உங்களைப் போன்ற சாதாரணக் குடிமக்களால் நேரடியாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார்கள். மற்றொன்று மாநிலங்களவை (Rajya Sabha); மாநிலங்களுக்கும் உரிய குரல் இருப்பதை உறுதிசெய்ய, மாநில அரசுகளால் இதன் உறுப்பினர்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார்கள்.

பெரும்பாலான சட்டங்களுக்கு நாடாளுமன்றத்தில் சாதாரணப் பெரும்பான்மை மட்டுமே தேவைப்படுகிறது — அதாவது எதிர்ப்பை விட ஆதரவு வாக்குகள் அதிகமாக இருக்க வேண்டும், அவ்வளவுதான். அன்றாடச் சட்டங்கள் இப்படித்தான் நிறைவேற்றப்படுகின்றன.

மசோதாக்களின் மீது வாக்களிப்பதைத் தாண்டி நாடாளுமன்றம் இன்னும் பல பணிகளைச் செய்கிறது. அரசாங்கம் தனது செயல்பாடுகளுக்கு விளக்கம் அளிக்க வேண்டிய இடமும் இதுவேயாகும். நாடாளுமன்றம் கூடும் நாட்களில், ‘கேள்வி நேரம்’ (Question Hour) எனப்படும் நிகழ்வில் அமைச்சர்களிடம் கடுமையான கேள்விகள் கேட்கப்படலாம்; அவர்கள் நாடு முழுவதும் அறியும் வகையில் அதிகாரப்பூர்வமாகப் பதிலளிக்க வேண்டும். பல்வேறு கட்சிகளைச் சேர்ந்த நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களைக் கொண்ட குழுக்கள், மசோதாக்கள் சட்டமாவதற்கு முன்பாக அவற்றை வரிக்கு வரி ஆய்வு செய்கின்றன. இவை எதுவும் மூடிய அறைக்குள் ரகசியமாக நடப்பதில்லை; குடிமக்கள் பார்க்கும் வகையிலும், அதைப் பற்றிப் படிக்கும் வகையிலும், அது குறித்துத் தங்கள் கருத்துகளைத் தெரிவிக்கும் வகையிலும் இவை நடைபெறுகின்றன.

ஆனால், சில முடிவுகள் அன்றாட விவகாரங்களை விட மிக முக்கியமானவை. அவற்றில் ஒன்றுதான் அரசியலமைப்பை மாற்றுவது. அரசியலமைப்பு என்பது சாதாரணமான மற்றொரு சட்டம் அல்ல; அது மற்ற அனைத்துச் சட்டங்களும் பின்பற்ற வேண்டிய அடிப்படை விதிமுறைத் தொகுப்பு. ஒரு சிறிய பெரும்பான்மையைக் கொண்டு அந்த விதிமுறைத் தொகுப்பை மாற்றியமைக்க அரசுக்கு அதிகாரம் இருந்தால், தேர்தலில் மிகக் குறைந்த வித்தியாசத்தில் வெற்றி பெற்ற ஒரு கட்சி கூட நாட்டின் ஒட்டுமொத்த அடிப்படை கட்டமைப்பையே மாற்றிவிடக்கூடும்; அடுத்ததாக ஆட்சிக்கு வரும் அரசு அதை உடனடியாகத் தலைகீழாக மாற்றக்கூடும். இதனால் எந்தவொரு விஷயத்திலும் ஒரு நிலையான தன்மை இருக்காது.

எனவே, இந்திய அரசியலமைப்பு தன்னைத்தானே பாதுகாத்துக்கொள்ளும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. அதை மாற்றியமைக்க பரந்த அளவிலான ஒருமித்த கருத்து தேவைப்படுகிறது. வெறும் பெரும்பான்மை மட்டும் போதாது; வலுவான மற்றும் தெளிவான மூன்றில் இரண்டு பங்கு பெரும்பான்மை அவசியம். அப்போதுதான், ஆளும் கட்சி மட்டுமல்லாமல் நாடாளுமன்றத்தின் பெரும்பகுதியினர் உண்மையாகவே ஒப்புக்கொள்ளும்போது நாட்டின் அடிப்படை விதிகளில் மாற்றங்கள் செய்யப்படும்.

ஏப்ரல் மாதத்தில் சரியாக அதுதான் நடந்தது. நாடாளுமன்ற இடங்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரிப்பது அவசியம் என்று அரசு கூறியது; இதன் மூலம், நாடாளுமன்றத்தில் மூன்றில் ஒரு பங்கு இடங்களை பெண்களுக்கு ஒதுக்கீடு செய்யும் சட்டத்தை (இதற்கு 2023-லேயே நாடாளுமன்றம் ஒப்புதல் அளித்திருந்தது) இறுதியாகக் கொண்டுவர முடியும் என்று அரசு வாதிட்டது. பல எதிர்க்கட்சிகள் இந்த நோக்கத்தை ஏற்றுக்கொண்டாலும், இடங்களின் எண்ணிக்கை எவ்வாறு கணக்கிடப்படும் என்பது குறித்து கவலை கொண்டிருந்தன. மக்கள் தொகை வளர்ச்சியைத் தணிக்கக் கடுமையாக உழைத்த மாநிலங்கள் (பெரும்பாலும் தென்னிந்தியாவில் உள்ளவை), மக்கள் தொகை வேகமாக வளரும் மாநிலங்களை (பெரும்பாலும் வட இந்தியாவில் உள்ளவை) விடத் தங்களுக்குக் குறைவான இடங்களே கிடைக்கும் என்று அஞ்சின. நாடு முழுவதும் அதிகாரம் எவ்வாறு பகிரப்பட வேண்டும் என்பதில் மிக முக்கியமான ஒரு விஷயத்தைப் பற்றித்தான் இரு தரப்பினரும் விவாதித்துக் கொண்டிருந்தனர். அந்த வாக்கெடுப்பு தோல்வியடைந்ததற்குக் காரணம், பெரும்பாலான நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் இடங்களின் எண்ணிக்கையை எதிர்த்தது அல்ல; மாறாக, இந்தியாவின் அடிப்படை கட்டமைப்பை மாற்றுவதற்கு வெறும் “பெரும்பான்மை” மட்டும் போதாது என்பதே அதற்குக் காரணம்.

நாடாளுமன்றத்தின் உண்மையான நோக்கமே இதுதான். ஆட்சியில் இருக்கும் அரசு விரும்பும் எதையும் அவசரமாகவும் அமைதியாகவும் நிறைவேற்றுவது மட்டுமல்ல அதன் பணி. மாறாக, மிக முக்கியமான ஒரு மாற்றம் செய்யப்படும்போது, ​​நாட்டின் பெரும்பகுதியைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் போதுமான எண்ணிக்கையிலான மக்கள் முதலில் அதற்கு உண்மையாக ஒப்புக்கொள்கிறார்களா என்பதை உறுதிப்படுத்துவதும் அதன் பணியாகும்.

ஒரு அரசால் தேர்தலில் வெற்றிபெற முடியும். ஆனால், அதற்காக நாட்டை எவ்வாறு மாற்றியமைக்க வேண்டும் என்பது குறித்த ஒவ்வொரு விவாதத்திலும் அந்த அரசு வெற்றிபெறும் என்று அர்த்தமல்ல.
எனவே, அடுத்த முறை “பெரும்பான்மை ஆதரவு இருந்தும் ஒரு மசோதா தோல்வியடைந்தது” என்ற தலைப்புச் செய்தியைப் பார்க்கும்போது, ​​அது அமைப்பில் ஏற்பட்ட கோளாறு என்று நினைக்க வேண்டாம். அந்த அமைப்பு உருவாக்கப்பட்ட நோக்கத்தின்படியே அது சரியாகச் செயல்படுகிறது என்பதையே அது காட்டுகிறது.

ஆதாரங்கள்: LiveLaw, “Lok Sabha Rejects Constitution (131st) Amendment Bill, 2026 To Increase Seats”; The Wire, “Modi Govt’s Constitution Amendment Bill on Delimitation Fails in Lok Sabha”; PRS லெஜிஸ்லேடிவ் ரிசர்ச், “தொகுதி மறுவரையறை மசோதா, 2026”; இந்திய அரசியலமைப்பு, பிரிவு 368.