இந்தியப் பெண்களின் வேலைவாய்ப்புப் புள்ளிவிவரங்கள் குறித்த உண்மையான நிலை என்ன? எண்கள் சொல்லும் நிஜக் கதை

ஒரு பெண் தன் கணவரின் குடும்ப காலை உணவுக்கடையில் காலை முதல் இரவு வரை வேலை செய்கிறாள். மசாலாப் பொருட்களை அரைப்பது, நோட்டுப் புத்தகத்தில் கணக்குகளை எழுதுவது, கணவர் சில நாட்கள் வெளியூர் சென்றிருக்கும்போது வாடிக்கையாளர்களுக்குப் பரிமாறுவது போன்ற எல்லா வேலைகளையும் அவள் கவனித்துக்கொள்கிறாள். அவளிடம் வேலை செய்கிறாயா என்று கேட்டால், “நான் வேலை செய்யவில்லை, என் கணவருக்குச் சிறிதளவு உதவுகிறேன்” என்று பதிலளிக்கிறாள்.

ஆனால், அரசு வேலைவாய்ப்பு ஆய்வுகளைப் பார்த்தால், கடந்த சில ஆண்டுகளில் இந்தச் சமன்பாடுகள் மாறி வருவதாகத் தெரிகிறது. அறிக்கைகளின்படி, இந்தியப் பெண்களின் தொழிலாளர் பங்கேற்பு (FLFP) புள்ளிவிவரங்களுக்குப் பின்னால் உள்ள உண்மைகளைத் தெரிந்துகொள்வோம்.

எண்ணிக்கை அதிகரிக்கிறது… ஆனால் யதார்த்தம் வேறு:

சாதனை அளவிலான பங்கேற்பு: காலமுறை தொழிலாளர் சக்தி கணக்கெடுப்பின்படி (PLFS), இந்தியாவில் பெண்களின் தொழிலாளர் சக்தி பங்கேற்பு விகிதம் 2017-18 ஆம் ஆண்டில் 23.3 சதவீதத்திலிருந்து 2023-24 ஆம் ஆண்டிற்குள் 41.7 சதவீதமாக (கிட்டத்தட்ட இரு மடங்காக) அதிகரிக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. மேலோட்டமாகப் பார்க்கையில், இந்தப் புள்ளிவிவரங்கள் இந்தியப் பெண்கள் வேலைவாய்ப்புத் துறையில் குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றம் அடைந்து வருவதைக் காட்டுகின்றன.

உண்மை என்னவென்றால், இந்த அதிகரிப்பு புதிய சம்பள வேலைகளால் ஏற்படவில்லை. மாறாக, சுயதொழில் துறையின் மூலம், குறிப்பாக ‘வீட்டு வேலைகளில் ஊதியம் பெறாத உதவியாளர்கள்’ என்ற பிரிவின் கீழ் பணிபுரியும் பெண்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்ததே இதற்குக் காரணம்.

கிராமப்புற உண்மைகள்: இந்தியாவின் கிராமப்புறங்களில் பணிபுரியும் பெண்களில் 42.3 சதவீதத்தினர், எந்தவித நேரடி ஊதியமும் பெறாமல், குடும்பத் தொழில்களிலோ அல்லது பண்ணைகளிலோ தினமும் நீண்ட நேரம் உழைக்கிறார்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

வீட்டு வேலைகளே மிகவும் சுமையான பொறுப்புகள் (நேரப் பயன்பாட்டுக் கணக்கெடுப்பு):
இந்திய அரசின் ‘நேரப் பயன்பாட்டுக் கணக்கெடுப்பு’ வெளியிட்ட புள்ளிவிவரங்கள் இந்த நிலைமையை மேலும் தெளிவுபடுத்துகின்றன:

ஊதியம் பெறாத வீட்டுப் பணியாளர்களாகப் பெண்கள்: பெண்கள் ஒரு நாளைக்குச் சராசரியாக 305 நிமிடங்கள் (சுமார் 5 மணிநேரம்) ஊதியம் பெறாத வீட்டு வேலைகள், சமையல் மற்றும் பராமரிப்புப் பணிகளில் செலவிடுகின்றனர்.

ஆண்களின் பங்களிப்பு குறைவாக உள்ளது: ஆண்கள் அதே பணிகளுக்காக வெறும் 163 நிமிடங்கள் மட்டுமே (பாதிக்கும் குறைவான நேரம்) செலவிடுகின்றனர். அதே கணக்கெடுப்பில், ஆண்களில் 75 சதவீதம் பேர் தினமும் ஊதியம் பெறும் வேலையில் ஈடுபடுவதாகக் கூறிய நிலையில், பெண்களில் 25 சதவீதம் பேர் மட்டுமே அவ்வாறு கூறியுள்ளனர்.

உண்மையான கேள்வி என்ன?

இந்தப் புள்ளிவிவரங்கள் அனைத்தும் ஒன்றுசேர்ந்து ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவுபடுத்துகின்றன. இந்தியப் பெண்கள் ஒருபோதும் சோம்பேறிகளாக இருப்பதில்லை. அவர்கள் ஒவ்வொரு நாளும் பல மணிநேரம் கடினமாக உழைக்கிறார்கள். உண்மையான கேள்வி என்னவென்றால்… அந்த உழைப்புக்குப் பலன் கிடைக்கிறதா? அதற்கு ஊதியம் வழங்கப்படுகிறதா? குடும்பமும், சமூகமும், அதிகாரப்பூர்வ புள்ளிவிவரங்களும் அதை ‘வேலை’ என்று அங்கீகரிக்கின்றனவா? அதுதான் உண்மையான பிரச்சினை.

குடும்பக் கடைகளில் உழைப்பு: கணவரின் கடையில் கணக்குகளை நிர்வகிக்கும் பெண், மிகவும் திறமையான ஒரு பணியைச் செய்கிறார். ஆனால், அவருக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட சம்பளம் கிடைக்காததால், அவர் ‘வேலை செய்யாத பெண்’ என்று கருதப்படுகிறார். சமூகப் பாதுகாப்புத் தடைகள்: பாதுகாப்பு குறித்த கவலைகள், குடும்பப் பொறுப்புகள் மற்றும் அருகாமையில் பொருத்தமான வேலை வாய்ப்புகள் இல்லாததால், பல பெண்களால் தாங்கள் விரும்பும் வேலையைத் தேர்ந்தெடுக்க முடிவதில்லை.

பெண்களின் தொழிலாளர் பங்கேற்பு விகிதம் அதிகரித்துள்ளது என்ற நற்செய்தியைக் கொண்டாடுவதற்கு முன்பு, ஒரு கணம் சிந்திப்போம். பல ஆண்டுகளாக ஊதியம் பெறாமல் செய்யப்பட்ட உழைப்பு அதிகாரப்பூர்வமாகப் பதிவு செய்யப்பட்டதால் மட்டுமே இந்த எண்ணிக்கை அதிகரிப்பு ஏற்பட்டிருந்தால், அது ஒரு பெரிய சாதனையாகக் கருதப்படாது. அடுத்த முறை இந்தப் புள்ளிவிவரங்கள் விவாதத்திற்கு வரும்போது, ​​”இந்த முறையில் பணிபுரிவதாகக் கணக்கிடப்படும் பெண்களில் எத்தனை பேர், ஊதியத்தை நேரடியாகத் தங்கள் பெயரிலேயே பெறுகிறார்கள்?” என்று கேட்பது உண்மையான விழிப்புணர்வின் அறிகுறியாகும்.

பெண்களின் வேலைவாய்ப்பை மதிப்பிடும்போது, ​​பங்கேற்பு விகிதத்துடன், எத்தனை பேர் நேரடியாக ஊதியம் பெறுகிறார்கள், வேலைப் பாதுகாப்பு மற்றும் நிதிச் சுதந்திரம் ஆகியவற்றையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.