பட்டப்படிப்பு இருந்தும் பகுதி நேர வேலைகளை நாடும் இளைஞர்கள்… ஏன் இந்தத் தவறுகளைச் செய்கிறார்கள்?

ஒவ்வொரு ஆண்டும் லட்சக்கணக்கான இளைஞர்கள் கல்லூரியில் பட்டம் பெற்று வெளியேறுகிறார்கள். ஒரு சாதாரண சுயவிவரக் குறிப்புடன் வெளியே வந்து, வேலை தேடும் ஒரு பட்டதாரி, அடுத்து என்ன செய்வதென்று குழப்பத்தில் இருக்கிறார். சரியான வேலை கிடைத்ததும், அவர் வாடகை இருசக்கர வாகனத்தில் உணவு விநியோகித்து, தனது அன்றாடச் செலவுகளைச் சமாளித்து, என்றாவது ஒருநாள் தனது கல்விக்குத் தகுதியான வேலை கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் தன் வாழ்க்கையை வாழ்கிறார். நம் நாட்டில் ஒவ்வொரு ஆண்டும் லட்சக்கணக்கான இளைஞர்களும் யுவதிகளும் எதிர்கொள்ளும், கல்வியை முடிப்பதற்கும் பொருத்தமான வேலையைக் கண்டுபிடிப்பதற்கும் இடையிலான இந்த இடைவெளி, அமைப்பில் ஒரு சூடான விவாதப் பொருளாக மாறியுள்ளது.

வெளிநாட்டு மாதிரி மற்றும் இந்திய யதார்த்தங்கள்

பல வளர்ந்த நாடுகளில், இந்த மாற்றக் காலம் தற்செயலாக அமைவதில்லை, மாறாக ஒரு முறைமையின்படி வடிவமைக்கப்படுகிறது. குறிப்பாக, ஜெர்மனியில் செயல்படுத்தப்படும் இரட்டைப் பயிற்சி முறை உலகிற்கே ஒரு முன்மாதிரியாக விளங்குகிறது. அங்கு, மாணவர்கள் தங்கள் நேரத்தின் பாதியை வகுப்பறையிலும், மீதிப் பாதியை உண்மையான பணியிடத்தில் சம்பளம் ஈட்டியபடியும் செலவிடுகிறார்கள். சுமார் 83 மில்லியன் மக்கள்தொகை கொண்ட ஜெர்மனியில், ஏறத்தாழ 1.3 மில்லியன் பயிற்சியாளர்கள் உள்ளனர். அதாவது, அவர்கள் அந்நாட்டின் மொத்த மக்கள்தொகையில் 1.5 சதவீதத்திற்கும் அதிகமானவர்கள் ஆவர்.

இந்தியாவிலும் இதேபோன்ற ஒரு திட்டம் உள்ளது, அது தேசிய தொழிற்பயிற்சி ஊக்குவிப்புத் திட்டம் (NAPS) ஆகும். ஆனால், இங்குள்ள புள்ளிவிவரங்கள் முற்றிலும் வேறுபட்டவை. 140 கோடிக்கும் அதிகமான மக்கள்தொகை கொண்ட ஒரு நாட்டில், 2024-25 நிதியாண்டில் இந்தத் திட்டத்தின் கீழ் பதிவு செய்யப்பட்ட பயிற்சியாளர்களின் எண்ணிக்கை வெறும் 9.85 லட்சம் மட்டுமே. அதாவது, மக்கள்தொகை விகிதாச்சாரத்தின் அடிப்படையில், இது ஜெர்மனியை விட கிட்டத்தட்ட 20 மடங்கு குறைவாகும்.

வாய்ப்புகளுக்குப் பற்றாக்குறை இல்லை.. விண்ணப்பங்களுக்குப் பற்றாக்குறைதான்!

இங்கு ஆச்சரியமான விஷயம் என்னவென்றால், வாய்ப்புகள் இல்லாதது பிரச்சனையல்ல. அதிகாரப்பூர்வ அறிக்கைகளின்படி, நாடு முழுவதும் தொழிற்பயிற்சித் திட்டத்தின் கீழ் 70 லட்சத்திற்கும் மேற்பட்ட காலி இடங்கள் நிரப்பப்படாமல் உள்ளன. காலி இடங்கள் இல்லாதது பிரச்சனையல்ல, மாறாக இளைஞர்கள் அவற்றுக்கு விண்ணப்பிக்காததே பிரச்சனை. 2022-ல் 42.8 லட்சமாக இருந்த விண்ணப்பங்கள், 2025-க்குள் திடீரென 4 லட்சமாகக் குறைந்திருப்பது, நிலைமையின் தீவிரத்தைக் காட்டுகிறது.

இடைவெளிகள் ஏன் நிரப்பப்படவில்லை?

கல்வியிலிருந்து தொழில் வாழ்க்கைக்கு ஒரு பாலமாக அமைய வேண்டிய லட்சக்கணக்கான வேலைகளை வேலையில்லாத இளைஞர்கள் ஏன் தேர்ந்தெடுப்பதில்லை? உற்று நோக்கினால், இதற்குப் பின்னால் வலுவான பொருளாதாரக் காரணங்கள் உள்ளன. தொழிற்பயிற்சிகளில், உதவித்தொகை பொதுவாக மாதத்திற்கு ரூ. 10,000 முதல் ரூ. 15,000 வரை மட்டுமே இருக்கும். இதற்காக, நீங்கள் மற்ற நகரங்களுக்குச் சென்று அங்கே தங்க வேண்டியிருக்கும். மேலும், பயிற்சிக்குப் பிறகு வேலை கிடைக்கும் என்பதற்கு எந்த உத்தரவாதமும் இல்லை. இதன் காரணமாக, பலர் இதில் நாட்டம் காட்டுவதில்லை என்று அறிக்கைகள் தெரிவிக்கின்றன.

அதே சமயம், இதற்கு மாறாக, உணவு விநியோகம், வாடகைக் கார் ஓட்டுதல் மற்றும் சில்லறை விற்பனைக் கடைகளில் வேலை செய்தல் போன்ற பகுதி நேர வேலைகள் உடனடிப் பணத்தை வழங்குகின்றன. வீட்டிலிருந்து வேலை செய்வதில் உள்ள நெகிழ்வுத்தன்மை மற்றும் நீண்ட கால ஒப்பந்தங்கள் இல்லாதது போன்ற காரணங்களால், தங்கள் குடும்பங்களை ஆதரிக்க வேண்டிய இளைஞர்கள், தொழிற்பயிற்சிகளை விட பகுதி நேர வேலைகளைத் தேர்ந்தெடுக்க அதிக வாய்ப்புள்ளது.

இது எதிர்காலத்திற்கு ஒரு இழப்பா?

பகுதி நேர வேலை என்பது தற்காலிக வருமானம் மற்றும் வேலைவாய்ப்பிற்கான ஒரு நல்ல வழியாக இருந்தாலும், அது எதிர்காலத்தில் அதிக ஊதியம் மற்றும் ஒரு நிலையான தொழில் வாழ்க்கைக்கு வழிவகுக்கும் சான்றளிக்கப்பட்ட திறன்களை வழங்குவதில்லை. வகுப்பறைப் பாடங்களை தொழில்துறை தேவைகளுடன் இணைக்கும் திறன்களை வழங்கும் வழக்கமான தொழிற்பயிற்சிகளுக்கும் இதுவே பொருந்தும். ஆனால் தற்போதைய சூழ்நிலையில், பயிற்சி மூலம் ஒரு தொழில் வாழ்க்கையை உருவாக்குவதற்குப் பதிலாக, இந்திய இளைஞர்கள் உடனடிப் பணத்தை ஈட்டித் தரும் தற்காலிக வேலைகளைச் செய்ய நிர்பந்திக்கப்பட்டுள்ளனர்.

இளைஞர்களின் தற்போதைய சூழ்நிலைகளைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது, ​​அவர்களின் இந்த முடிவு சரியானதாக இருக்கலாம். ஆனால், லட்சக்கணக்கான காலிப் பணியிடங்கள் இருக்கும்போது, ​​இளைஞர்கள் ஏன் ஒரு முறையான பயிற்சித் திட்டத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கக் கூடாது என்பதே உண்மையான கேள்வி. நிறுவனக் கொள்கைகள், உதவித்தொகை அளவுகள் மற்றும் எதிர்கால வேலைப் பாதுகாப்பு ஆகியவற்றில் மாற்றங்கள் ஏற்படும் வரை இந்த இடைவெளி தொடர வாய்ப்புள்ளது.