பிறப்பு நமது எதிர்காலத்தை எந்த அளவுக்குப் பாதிக்கிறது?

ஒருவரின் எதிர்காலத்தை கடின உழைப்பும் திறமையும் மட்டுமே தீர்மானிக்கின்றனவா? அல்லது பிறந்த குடும்பம், பெற்றோரின் வருமானம், கல்வித் தகுதி மற்றும் வசிக்கும் பகுதி ஆகியவையும் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றனவா? இந்தியாவில் சமூக மற்றும் பொருளாதார முன்னேற்றம் குறித்த ஆய்வுகள், ஏழைக் குடும்பங்களைச் சேர்ந்த குழந்தைகள் எதிர்கொள்ளும் தடைகளை வெளிப்படுத்துகின்றன. கிராமப்புறங்களுக்கும் நகர்ப்புறங்களுக்கும் இடையிலான வாய்ப்பு இடைவெளியும், குழந்தைகளின் தொழில் வாழ்க்கையில் தந்தையின் தொழில் ஏற்படுத்தும் தாக்கமும், சம வாய்ப்புகள் குறித்த ஒரு விவாதத்திற்கு வழிவகுத்துள்ளன.

பீகாரில் ஒரு ரூபாய் கூட வருமானம் இல்லாத ஒரு கிராமப்புறச் சிறுவன், பெங்களூரில் உள்ள ஒரு நடுத்தர அல்லது உயர் வர்க்கச் சிறுவன்… இவர்கள் இருவருக்கும் சிறுவயதிலிருந்தே பெரியவர்கள் ஒரே விஷயத்தைத்தான் சொல்கிறார்கள்… “நீ கடினமாகப் படித்தால், உன் திறமைக்கு ஏற்ற ஒரு பதவி கிடைக்கும், ஒருவரின் எதிர்காலத்தை மாற்றுவது கடின உழைப்புதான்.” இந்த இரண்டு பிள்ளைகளும் சமமான முயற்சியையும் கடின உழைப்பையும் கொடுத்தாலும்… அவர்கள் வாழ்க்கையில் அடையும் நிலைகள் ஒருபோதும் ஒன்றாக இருப்பதில்லை. தனிமனிதத் திறமை மற்றும் கடின உழைப்பைப் பற்றி சமூகம் சொல்வதற்கும்… நம் நாட்டின் உண்மையான பொருளாதாரப் புள்ளிவிவரங்களுக்கும் இடையே மிகப்பெரிய வேறுபாடு உள்ளது.

பிறப்புதான் எதிர்காலத்திற்கான அளவுகோலா? – ஆய்வு உண்மைகள்

தலைமுறை தலைமுறையாக நிகழும் பொருளாதார மாற்றங்களை (தலைமுறை தலைமுறையாக முன்னேறும் தன்மை) ஆய்வு செய்யும் பொருளாதார வல்லுநர்களின் தரவுகளின்படி, இந்தியாவில் வறுமையில் (கீழ்மட்ட 20 சதவீதக் குடும்பங்களில்) பிறக்கும் குழந்தைகளில் வெறும் 3 சதவீதம் மட்டுமே தங்கள் வாழ்நாளில் ஒரு உயர் நிலையை (மேல்மட்ட 20 சதவீதம்) அடைய முடிகிறது.

வறுமையின் சுழற்சி: வறுமையில் பிறக்கும் குழந்தைகளில் 52 சதவீதம் பேர், அதிலிருந்து தப்பிக்க இயலாமல், தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் வறுமையிலேயே தங்கிவிடுகின்றனர்.

மேல் வர்க்கத்தினரின் பாதுகாப்பு: மறுபுறம், செல்வந்தக் குடும்பங்களில் (மேல் 20 சதவீதத்தில்) பிறந்த குழந்தைகளில் 54 சதவீதம் பேர், தங்களின் பொருளாதார நிலையில் எந்தச் சரிவும் இன்றி அதே நிலையில் நீடிக்கின்றனர்.

ஒருவர் எவ்வளவு கடினமாக உழைக்கிறார் என்பதை விட, அவர் எந்தக் குடும்பத்தில் பிறக்கிறார் என்பதே அவரது எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்கிறது என்பதை இந்தப் புள்ளிவிவரங்கள் தெளிவுபடுத்துகின்றன.

சர்வதேச ஒப்பீடு – ‘ஊதிய நெகிழ்வுத்தன்மை’

தலைமுறை ஊதிய நெகிழ்வுத்தன்மை என்பது, ஒரு மகனின் வருமானம் அவனது தந்தையின் வருமானத்தை எந்த அளவிற்குச் சார்ந்துள்ளது என்பதை அளவிடும் ஒரு பொருளாதாரக் குறியீடாகும். இதன் மதிப்பு ‘0’ (பூஜ்ஜியம்) என்றால், பிறப்பைப் பொருட்படுத்தாமல் அனைவருக்கும் சம வாய்ப்புகள் உள்ளன என்றும், ‘1’ என்ற மதிப்பு வாய்ப்புகள் பூஜ்ஜியம் என்பதையும் குறிக்கிறது.

நாடு/பிரிவு தலைமுறை இடை நெகிழ்வுத்தன்மை மதிப்பெண்
செல்வந்த நாடுகளுக்கான OECD சராசரி – 0.38 அமெரிக்கா – 0.40 சீனா – 0.50 இந்தியா (பட்டியல் சாதியினர்/பழங்குடியினர் பிரிவுகள்) – 0.55 இந்தியா (இதர பிரிவுகள்) – 0.61

இந்தியாவின் மதிப்பெண் (0.61), வளர்ந்த நாடுகளை விடவும், நமது பொருளாதார வளர்ச்சிப் போட்டியாளரான சீனாவை விடவும் மிகவும் பின்தங்கியுள்ளது. இதன் பொருள், நம் நாட்டில் பிறப்பது ஒருவரின் பொருளாதார நிலையை மாற்றுவதற்கு ஒரு பெரிய தடையாக மாறி வருகிறது.

தந்தையின் வேலை – மகனின் எதிர்காலம்:

1984-ல் பிறந்தவர்கள் மீது நடத்தப்பட்ட ஒரு ஆய்வின்படி…

அலுவலகப் பணிகள்: அலுவலகப் பணிகளில் பணியாற்றிய தந்தையர்களின் பிள்ளைகளில் 39.3 சதவீதம் பேர் அதே மட்டத்திலான அலுவலகப் பணிகளில் சேர்ந்தனர்.

திறனற்ற தொழிலாளர்கள் மற்றும் விவசாயிகள்: திறனற்ற தொழிலாளர்களின் குழந்தைகளில் 4.9 சதவீதத்தினரும், விவசாயிகளின் குழந்தைகளில் 6.4 சதவீதத்தினரும் மட்டுமே அலுவலகப் பணிகளைப் பெற முடிந்தது.

வறுமையின் தாக்கம்: திறனற்ற வேலைகளைச் செய்யும் குடும்பங்களில் பிறந்த குழந்தைகளில் 58.5 சதவீதம் பேர், மீண்டும் அதே வேலைகளுக்கே திரும்பும்படி கட்டாயப்படுத்தப்பட்டனர். இது ஒரு தனிப்பட்ட தேர்வு அல்ல, மாறாகத் தலைமுறை தலைமுறையாகத் தொடரும் ஒரு சமூகக் கட்டமைப்பாகும்.

பிராந்தியம் – இடம்பெயர்வின் தாக்கம்

கிராமப்புற விவசாயக் குடும்பங்களைச் சேர்ந்த குழந்தைகளில் 10.5 சதவீதம் பேர் மட்டுமே எழுத்தர் அல்லது அதற்கு இணையான பணிகளில் சேர்ந்தனர், அதேசமயம் நகரங்களில் அதே நிலையில் உள்ள குழந்தைகளில் 26.8 சதவீதம் பேர் அந்தப் பணிகளைப் பெற முடிந்தது. இதன் பொருள், ஒருவரின் பொருளாதார வாய்ப்புகள் அவர் வாழும் ‘பின் கோட்’ (பகுதி) மூலம் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன என்பதாகும்.

நகரத்தில் வளரும் ஒரு குழந்தைக்கு நல்ல பள்ளிகள், ஆங்கில அறிவு, மற்றும் அலுவலகங்களில் பணிபுரியும் உறவினர்களிடமிருந்து வழிகாட்டுதல் ஆகியவை கிடைக்கின்றன. ஆனால், ஒரு கிராமப்புறக் குழந்தைக்கு முறையான பள்ளிகளும் வழிகாட்டுதலும் கிடைப்பதில்லை. அவர்கள் எவ்வளவுதான் கடினமாக உழைத்தாலும், இவ்விருவரின் தொடக்க நிலைகளில் உள்ள வேறுபாடுதான் அவர்களின் எதிர்காலத்தைப் பிரிக்கிறது.

மேலும், இந்தியாவில் உள்நாட்டு இடம்பெயர்வு மிகவும் குறைவாக உள்ளது. வெறும் 14.7 சதவீத மக்கள் மட்டுமே வேலைவாய்ப்புக்காக இடம்பெயர்கின்றனர். பெண்களிடையே இந்த எண்ணிக்கை வெறும் 2 சதவீதமாக உள்ளது.

குடிமக்களாகிய நாம் சிந்திக்க வேண்டியது

கடின உழைப்பு, திறமை மற்றும் லட்சியம் ஆகிய அனைத்தும் நிச்சயமாக முக்கியமானவைதான். ஆனால் உண்மையான கேள்வி என்னவென்றால்… ஒருவர் எந்தக் கிராமத்தில் அல்லது ஏழ்மையான குடும்பத்தில் பிறந்திருந்தாலும் சரி… அவருடைய திறமையின் இலக்கை அடைவதற்கு நமது கல்வி முறை, போக்குவரத்து மற்றும் உள்கட்டமைப்புக் கொள்கைகள் உகந்ததாக இருக்கின்றனவா? நமது நாடு அந்தத் திறமைக்குச் சரியான வாய்ப்புப் பாதையை வழங்குகிறதா? இல்லையா? நம்மை நாமே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டிய நேரம் இது!