தனியார் பள்ளிகளில் இலவச இடங்கள்.. RTE கல்வி உரிமைச் சட்டம் என்ன சொல்கிறது தெரியுமா?

ஒரு சிறிய ஊரில் வசிக்கும் தந்தை ஒருவர், அருகிலுள்ள ஒரு புகழ்பெற்ற தனியார் பள்ளியில் தன் மகளுக்கான சேர்க்கைப் படிவத்தை நிரப்பிக் கொண்டிருக்கிறார். தன் பிள்ளையைப் போன்ற குழந்தைகளுக்குச் சில இடங்கள் இலவசமாக ஒதுக்கப்படுவதாக அவர் எங்கோ கேள்விப்பட்டிருக்கிறார். ஆனால், பள்ளியின் வரவேற்பு அலுவலக ஊழியர்கள், “ஒதுக்கீட்டு இடங்கள் அனைத்தும் ஏற்கெனவே நிரம்பிவிட்டன” என்று கூறி அவரைத் திருப்பி அனுப்பிவிடுகிறார்கள். இது உண்மையா இல்லையா என்பதை எப்படிச் சரிபார்ப்பது என்று தெரியாமல், தன் பிள்ளையைப் போன்ற ஏழைக் குடும்பங்களுக்குச் சட்டம் பொருந்தாதோ என்று எண்ணியவாறே, அவர் விரக்தியுடன் திரும்பிச் செல்கிறார்.

உண்மையில், சட்டம் பொருந்தும்… அது அவர் கற்பனை செய்ததை விடத் தெளிவாகவும் வலுவாகவும் இருக்கிறது. ஆனால், சட்டத்தின் உறுதிமொழிகளுக்கும் அந்தத் தந்தை எதிர்கொண்ட உண்மையான சூழ்நிலைகளுக்கும் இடையே இருந்த பெரும் வேறுபாடுதான் உண்மையான கதை.

2009-ஆம் ஆண்டின் கல்வி உரிமைச் சட்டம் (RTE) – காகிதத்தில் ஒரு அற்புதமான உத்தரவாதம்:

இந்திய அரசால் 2009-ஆம் ஆண்டு இயற்றப்பட்ட ‘இலவச மற்றும் கட்டாயக் கல்வி உரிமைச் சட்டம்’ (RTE சட்டம்), உலகின் மிகவும் லட்சியமிக்க கல்விச் சட்டங்களில் ஒன்றாகும்.

மாநில அரசின் பொறுப்பு: ஆறு முதல் பதினான்கு வயதுக்குட்பட்ட ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் இலவச மற்றும் கட்டாய ஆரம்பக் கல்வியை வழங்குவது ஒரு சட்டப்பூர்வ கடமையாகும். இந்த வயதுப் பிரிவில் உள்ள குழந்தைகள் பள்ளிக்குச் செல்லவில்லை என்றால், அது குடும்பத்தின் தவறல்ல, மாறாக நிர்வாகத்தின் தோல்வி என்று சட்டம் கருதுகிறது. உலகின் பெரும்பாலான நாடுகளின் சட்டங்களைப் போலல்லாமல், இந்தியாவில் இந்தப் பொறுப்பு நேரடியாக அரசாங்கத்தின் (மாநிலத்தின்) மீது சுமத்தப்பட்டுள்ளது.

தனியார் பள்ளிகளுக்கு 25 சதவீத ஒதுக்கீடு: பணக்காரர்களுக்கும் ஏழைகளுக்கும் தனித்தனி கல்வி முறைகள் இல்லை என்பதை உறுதி செய்யும் நோக்கில், ஒவ்வொரு சுயநிதி தனியார் பள்ளியும் தனது தொடக்க நிலை இடங்களில் 25 சதவீதத்தை பொருளாதார ரீதியாக நலிந்த பிரிவினரின் குழந்தைகளுக்காக ஒதுக்க வேண்டும் என இந்தச் சட்டம் கட்டாயமாக்குகிறது. இந்தக் கட்டணங்களை அரசு பள்ளிகளுக்குத் திருப்பிச் செலுத்தும்.

நடைமுறையில் எதிர்கொள்ளப்படும் சவால்கள் – உண்மைகள் என்ன சொல்கின்றன?

இந்தச் சட்டம், எழுத்துப்பூர்வமாக மிகச் சிறப்பாக இருந்தாலும், அதனை நடைமுறையில் செயல்படுத்துவதில் பல தடைகளை எதிர்கொள்கிறது:

உள்கட்டமைப்புப் பற்றாக்குறை: 2019-20 ஆம் ஆண்டுக்கான அரசாங்கப் புள்ளிவிவரங்களின்படி, நாட்டில் உள்ள பள்ளிகளில் வெறும் 25.5 சதவீதம் மட்டுமே சட்டத்தால் பரிந்துரைக்கப்பட்ட அனைத்து அடிப்படை உள்கட்டமைப்புத் தரங்களையும் (போதுமான வகுப்பறைகள், குடிநீர், கழிப்பறைகள்) பூர்த்தி செய்கின்றன. மாநில வாரியாக, பஞ்சாப் 63.6 சதவீத இணக்கத்துடன் முன்னணியில் உள்ளது, அதே நேரத்தில் மேகாலயா வெறும் 1.3 சதவீதத்துடன் பின்தங்கியுள்ளது. இதன் பொருள், ஒரு குழந்தை பெறும் கல்வியின் தரம், அவர்கள் பிறந்த மாநிலம் மற்றும் மாவட்டத்தைப் பொறுத்தே அமைகிறது.

இட ஒதுக்கீடு குறித்த தனியார் பள்ளிகளின் புலம்பல்கள்: ஏழைகளுக்காக ஒதுக்கப்பட்ட 25 சதவீத இடங்கள் தொடர்பாக தனியார் பள்ளிகள் பல தொழில்நுட்பக் காரணங்களைக் கூறி வருகின்றன. தூரக் கணக்கீடுகளில் உள்ள முரண்பாடுகளைக் காட்டி, தகுதியை மறுத்து அல்லது “இடங்கள் நிரம்பிவிட்டன” என்று கூறி விண்ணப்பங்களைத் தாமதப்படுத்தி, தகுதியுள்ள பிள்ளைகளை அவை திருப்பி அனுப்புகின்றன. உள்ளூர் கல்வி அதிகாரிகளின் மேற்பார்வையின்மையால், இந்த நடைமுறைகள் தடையின்றித் தொடர்கின்றன.

நிதிப் பற்றாக்குறை – காலியாக உள்ள ஆசிரியர் பணியிடங்கள்: சட்டத்தை முழுமையாகச் செயல்படுத்த பெரும் நிதி தேவைப்படும் நிலையில், நாட்டில் கல்விக்கான அரசின் செலவினம் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் (GDP) 4 சதவீதத்திற்கும் குறைவாகவே உள்ளது. இதன் காரணமாக, நாடு முழுவதும் சுமார் 5,08,000 ஆசிரியர் பணியிடங்கள் இன்னும் காலியாக உள்ளன.

இது ஒரு சக்திவாய்ந்த விதி – பெற்றோர்கள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டியவை:

இத்தனை பிரச்சனைகள் இருந்தபோதிலும், இந்தச் சட்டம் வெறும் கனவு அல்ல. பல பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பு இருந்ததை ஒப்பிடும்போது, ​​பள்ளிக்குச் செல்லாத குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை கணிசமாகக் குறைந்துள்ளது. தொடக்கக் கல்வி ஏறக்குறைய அனைவருக்கும் கிடைத்துவிட்டது.

உங்கள் அருகிலுள்ள தனியார் பள்ளி, “காலியான இடங்கள் அனைத்தும் நிரம்பிவிட்டன” என்று கூறினால், அந்த இடங்கள் உண்மையில் எப்படி நிரப்பப்பட்டன என்றும், யாருடைய மேற்பார்வையின் கீழ் அவை நிரப்பப்பட்டன என்றும் கேள்வி எழுப்ப பெற்றோருக்கு முழு உரிமை உண்டு.

இந்த 25 சதவீத ஒதுக்கீடு என்பது பள்ளிகள் தங்களின் கருணையால் இலவசமாக வழங்கும் ஒன்றல்ல. அது சட்டத்தால் உறுதிசெய்யப்பட்ட ஒரு குடிமகனின் உரிமை.

பள்ளி நிர்வாகம் மறுத்தால், உள்ளூர் மாவட்டக் கல்வி அலுவலர் (DEO) மூலம் இதை எதிர்த்து முறையிட முடியும். பல குடும்பங்களுக்கு இந்த சட்டப்பூர்வ வழி பற்றித் தெரியாததால், அவர்கள் அவ்வாறு செய்யத் தயங்குகிறார்கள்.

அரசியலமைப்புச் சட்டத்தால் உறுதிசெய்யப்பட்ட கல்வி உரிமை என்பது புத்தகங்களுக்கு மட்டும் உரியதல்ல. சம வாய்ப்புகளுக்காக ஏழைக் குழந்தைகள் எடுத்து வைக்கும் முதல் அடி இது!