கல்விக்கான செலவினம்… 60 ஆண்டுகளாக நிறைவேற்றப்படாத கோத்தாரி ஆணையத்தின் இலக்கு!

கல்வி என்பது நாட்டின் எதிர்காலத்தின் அடித்தளம். தரமான கல்வியை வழங்க, பள்ளிகளில் உள்கட்டமைப்பு, தகுதிவாய்ந்த ஆசிரியர்கள் மற்றும் மேம்படுத்தப்பட்ட கற்பித்தல் தரங்கள் இருக்க வேண்டும். இவை அனைத்திற்கும் முக்கியத் தேவை போதுமான நிதி ஒதுக்கீடு ஆகும். இருப்பினும், இந்தியாவில் கல்வித் துறைக்கு ஒதுக்கப்படும் நிதி, விரும்பிய அளவில் இல்லை. அறுபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கோத்தாரி ஆணையம், நாட்டின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் குறைந்தபட்சம் 6 சதவீதத்தை கல்விக்காகச் செலவிட வேண்டும் என்று பரிந்துரைத்தது. ஆனால் இத்தனை ஆண்டுகள் கடந்த பின்னரும், அந்த இலக்கு இன்னும் அடைய முடியாததாகவே உள்ளது.

1960-களில், பல்வேறு நாடுகளின் கல்விச் செலவினங்களை ஆய்வு செய்த கோத்தாரி ஆணையம், எதிர்காலத்தைக் கருத்தில் கொண்டு, வளரும் நாடுகள் தங்கள் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் குறைந்தபட்சம் 6 சதவீதத்தை கல்விக்காகச் செலவிட வேண்டும் என்று பரிந்துரைத்தது. அன்று முதல், இந்த இலக்கு பல கல்விக் கொள்கைகளில் குறிப்பிடப்பட்டு வருகிறது. ஆனால் நடைமுறையில், எதிர்பார்க்கப்பட்ட முன்னேற்றம் காணப்படவில்லை.

மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் கல்விக்கான ஒதுக்கீடு வெறும் 2.7 சதவீதம் மட்டுமே!
2023-24 ஆம் ஆண்டில், மத்திய மற்றும் மாநில அரசுகள் இணைந்து கல்விக்காகச் செலவிட்ட தொகை, நாட்டின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் வெறும் 2.7 சதவீதம் மட்டுமே என்று மத்திய அரசின் பொருளாதார ஆய்வறிக்கை வெளிப்படுத்தியுள்ளது. இது ஏதேனும் ஒரு ஆண்டில் மட்டும் ஏற்பட்ட நிலை அல்ல. கடந்த சில ஆண்டுகளாக, கல்விக்கான அரசின் செலவினம் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 2.7 முதல் 2.9 சதவீதம் வரை இருந்து வருகிறது. இதன் பொருள், நாட்டின் பொருளாதாரம் விரிவடைந்து வந்தாலும், கல்விக்காகச் செலவிடப்படும் தொகை பெரிய அளவில் அதிகரிக்கவில்லை என்பதே ஆகும்.

மறுபுறம், மொத்த சமூக சேவைகள் நிதி ஒதுக்கீட்டில் கல்விக்கான பங்கும் குறைந்துள்ளது. 2017-18 ஆம் ஆண்டில் 10.7 சதவீதமாக இருந்த இந்தப் பங்கு, சமீபத்திய ஆண்டுகளில் சுமார் 9 சதவீதமாகக் குறைந்துள்ளது. கல்விக்கான நிதி ஒதுக்கீடு ரூபாய் மதிப்பில் அதிகரித்து வந்தாலும், மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியுடன் ஒப்பிடும்போது அந்த அதிகரிப்பு போதுமானதாக இல்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

வகுப்பறைகளில் நிதிப் பற்றாக்குறையின் தாக்கம்

கல்வித் துறைக்கு ஒதுக்கப்படும் நிதி குறைக்கப்பட்டால், அது பள்ளிகளையும் மாணவர்களையும் நேரடியாகப் பாதிக்கும். நாடு முழுவதும் சுமார் 3.57 லட்சம் ஆசிரியர் பணியிடங்கள் காலியாக இருப்பதும், பல பள்ளிகளில் போதுமான வகுப்பறைகள் இல்லாததும், கழிப்பறைகள் போன்ற அடிப்படை உள்கட்டமைப்புகளின் பற்றாக்குறையும் இதற்கு எடுத்துக்காட்டுகளாகும்.

தேசிய அளவில் மாணவர்-ஆசிரியர் விகிதம் மேம்பட்டு வருவதாகத் தோன்றினாலும், மாவட்டங்கள் மற்றும் பிராந்தியங்கள் வாரியாகப் பார்க்கும்போது நிலைமை வேறுவிதமாக உள்ளது. சில பகுதிகளில், ஒரே ஆசிரியர் பல வகுப்புகளுக்குப் பாடம் நடத்த வேண்டியுள்ளது. இதன் விளைவாக, மாணவர்களுக்கான தனிப்பட்ட கவனம் குறைகிறது. மேலும், தொடக்கக் கல்வியில் வாசிப்பு, எழுத்து மற்றும் கணிதம் ஆகியவற்றில் தேர்ச்சி பெறுவதிலும் சிரமங்கள் உள்ளன.

இவை தனித்தனிப் பிரச்சினைகளாக இருந்தாலும், அவற்றுக்குப் பின்னால் உள்ள முக்கிய காரணங்களில் ஒன்று, கல்வித் துறைக்கு போதுமான நிதி இல்லாததே ஆகும். ஆசிரியர் நியமனம், பள்ளி மேம்பாடு, தரமான கற்பித்தல் போன்ற ஒவ்வொரு அம்சத்திற்கும் நிதி ஆதாரங்கள் தேவைப்படுகின்றன.

தென் கொரியாவும் பின்லாந்தும் ஒன்றிடமிருந்து ஒன்று கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்!
கல்வித் துறையில் குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றம் கண்டுள்ள தென் கொரியா மற்றும் பின்லாந்து போன்ற நாடுகளைப் பார்த்தால், அவை கல்வியில் நீண்டகால முதலீடுகளுக்கு முன்னுரிமை அளித்துள்ளன என்பது தெளிவாகிறது. குறிப்பாக, அனைவருக்கும் தரமான கல்வியை வழங்கும் ஒரு அமைப்பைக் கட்டமைப்பதற்காக, அவை பள்ளி உள்கட்டமைப்பு மற்றும் ஆசிரியர் மேம்பாட்டில் தொடர்ச்சியாகச் செலவிட்டு வருகின்றன.

25 கோடிக்கும் மேற்பட்ட மாணவர்களுக்குத் தரமான பள்ளிக் கல்வியை வழங்கும் இலக்கை நோக்கி இந்தியாவும் முன்னேறி வருகிறது. இருப்பினும், நாட்டின் பொருளாதாரத் திறனுடன் ஒப்பிடும்போது, ​​கல்விக்கான செலவினம் விரும்பிய அளவில் இல்லை. ஒரு மேம்பட்ட கல்வி முறையை உருவாக்குவதற்கு, கொள்கைகளை அறிவிப்பது மட்டும் போதாது. அவற்றைச் செயல்படுத்துவதற்குத் தேவையான நிதியும் ஒதுக்கப்பட வேண்டும்.

6 சதவீதம் ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டால் மாற்றம் சாத்தியமா?

கல்வித் துறையில் உள்ள எல்லாப் பிரச்சனைகளுக்கும் நிதியை அதிகரிப்பது மட்டுமே தீர்வாக அமையாது. ஒதுக்கப்பட்ட பணத்தைத் திறமையாகப் பயன்படுத்துவதும் சம முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. இருப்பினும், போதுமான நிதி ஒதுக்கீடு இல்லாமல், ஆசிரியர் காலி இடங்களை நிரப்புவதும், பள்ளிகளில் உள்கட்டமைப்பை மேம்படுத்துவதும், மாணவர்களிடையே அடிப்படைக் கற்றல் திறன்களை வளர்ப்பதும் சாத்தியமில்லை.

மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 6 சதவீதத்தை கல்விக்கு ஒதுக்க வேண்டும் என்ற கோத்தாரி ஆணையத்தின் இலக்கு உண்மையாகவே செயல்படுத்தப்பட்டால், நாடு முழுவதும் ஆசிரியர் நியமனம், பள்ளிகளில் கழிப்பறைகள் மற்றும் வகுப்பறைகள் போன்ற உள்கட்டமைப்பு வசதிகளை வழங்குதல், ஆசிரியர் பயிற்சி அளித்தல் மற்றும் தொடக்கக் கல்வியின் தரத்தை உயர்த்துதல் ஆகியவற்றுக்கு பெருமளவு நிதி கிடைக்க வாய்ப்புள்ளது. இருப்பினும், இந்த இலக்கை அடைய, நிதி ஒதுக்கீடுகளைப் படிப்படியாக அதிகரிப்பதும், நிதிப் பயன்பாட்டைக் கண்காணிப்பதும் அவசியமாகும்.

பட்ஜெட்டில் கல்விக்கு முக்கியத்துவம் அதிகரித்து வருகிறதா?

வகுப்பறைகளில் உருவாகும் வருங்காலக் குடிமக்களாலேயே நாட்டின் எதிர்காலம் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. அத்தகைய மாணவர்களுக்குத் தரமான கல்வியை வழங்குவதற்குத் தேவையான முதலீடுகளைச் செய்வது அரசாங்கங்களின் பொறுப்பாகும். அறுபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நிர்ணயிக்கப்பட்ட 6 சதவீத இலக்கு இன்னும் எட்டப்படவில்லை என்பது, கல்வித் துறைக்கு அளிக்கப்படும் முன்னுரிமை குறித்துக் கேள்விகளை எழுப்புகிறது.

மத்திய மற்றும் மாநில அரசுகள் நிதிநிலை அறிக்கையைத் தாக்கல் செய்யும் ஒவ்வொரு முறையும், கல்வித் துறைக்கு எவ்வளவு நிதி ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை மட்டுமல்லாமல், மொத்த நிதி ஒதுக்கீட்டில் அதன் பங்கு அதிகரித்துள்ளதா அல்லது குறைந்துள்ளதா என்பதையும் மக்கள் கவனிக்க வேண்டும். ஏனெனில், கல்வியில் முதலீடு செய்யப்படும் ஒவ்வொரு ரூபாயும் நாட்டின் எதிர்காலத்திற்கான முதலீடாகும். அந்த முதலீடு எவ்வளவு வலுவாக இருக்கிறதோ, வரும் தலைமுறையினரின் எதிர்காலம் அவ்வளவு பாதுகாப்பாக இருக்கும்.