நாட்டின் சுதந்திரத்துக்காக போராடிய காந்திஜி ஏன் நாட்டை ஆளவில்லை?

இன்று வங்கிகள் மூடப்பட்டுள்ளன. பள்ளிகள் மூடப்பட்டுள்ளன. நீதிமன்றங்களும் பெரும்பாலான அரசு அலுவலகங்களும் மூடப்பட்டுள்ளன. ஏன் என்று யாரிடம் கேட்டாலும், கிட்டத்தட்ட எல்லோரும் ஒரே காரணத்தைச் சொல்வார்கள்: காந்தி ஜெயந்தி. நம்மில் பலருக்கு இந்த நாளின் பிம்பம் ஏற்கனவே மனதில் பதிந்துவிட்டது. வட்டக் கண்ணாடிகள். கையில் ஒரு தடி. உடலை மூடிய ஒரு வெள்ளைத் துணி. கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு பள்ளிப் பாடப்புத்தகத்தின் ஆரம்ப அத்தியாயங்களிலும் காணப்படும் ஒரு பெயர். ஆனாலும், இந்த விடுமுறை நாளில் மிகச் சிலரே கேட்கும் ஒரு கேள்வி உண்டு: 1947-ல் இந்தியா சுதந்திரம் பெற்றபோது, ​​காந்தி அரசாங்கத்தில் என்ன பதவியில் இருந்தார்?

உண்மை என்னவென்றால், அவர் எந்தப் பதவியையும் வகிக்கவில்லை. பிரதமராக இல்லை. குடியரசுத் தலைவராக இல்லை. எந்தத் தகுதியிலான அமைச்சராகவும் இல்லை. புதிய நாடாளுமன்றத்தில் அவருக்கு ஓர் இடம்கூட இல்லை. மற்றவர்களை விட அதிகமாக, பெரும்பாலான இந்தியர்கள் ஆங்கிலேயர் ஆட்சியின் முடிவுக்குக் காரணம் என்று கருதும் அந்த மனிதர், தான் விடுதலை செய்வதில் மிக முக்கியப் பங்காற்றிய அதே நாட்டில் ஒருபோதும் அரசாங்கப் பதவியை வகிக்கவில்லை. இது ஒரு சாதாரண சாதனையல்ல. இது மிகவும் அசாதாரணமானது என்பதால், ஒரு கணம் நின்று சிந்தித்துப் பார்க்கத் தகுந்தது.

காந்தி மக்களை எவ்வாறு கவர்ந்தார்?

1924-ல் காந்தி குறுகிய காலத்திற்கு இந்திய தேசிய காங்கிரஸின் தலைவராகப் பணியாற்றினார். அக்காலத்தில், காங்கிரஸ் ஒரு அரசாங்கமாக இல்லாமல், ஒரு அரசியல் இயக்கமாக இருந்தது. இதற்குப் பிறகு, அவர் தனது சொந்தக் கட்சிக்குள்ளேயே கூட, முறையான தலைமைப் பொறுப்பிலிருந்து பெருமளவில் தன்னை விலக்கிக் கொண்டார். 1934-ஆம் ஆண்டளவில், அவர் தீவிர அரசியலிலிருந்து விலகத் தொடங்கினார். அதன்பின் அவரது கவனம் கிராமங்களின் பக்கம் திரும்பியது. சுகாதாரம், ராட்டை மற்றும் நூல் நூற்றல், இந்தியாவின் மிகவும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் எதிர்கொண்ட பாகுபாடு போன்ற பிரச்சினைகள் அவரது பணியின் மையமாக இருந்தன. ஆகஸ்ட் 1947-ல் இந்தியா சுதந்திரம் பெற்றபோது, ​​காந்தி டெல்லியில் உள்ள புதிய அதிகார மையங்களில் கொண்டாட்டத்தில் ஈடுபடவில்லை. அவர் வங்காளத்தில் இருந்தார்; அங்கு பிரிவினையின்போது இந்துக்களும் முஸ்லிம்களும் ஒருவரையொருவர் கொன்றுகொண்டிருந்தனர், காந்தி அவர்களைத் தடுக்க முயன்றார். அப்படியென்றால், அவர் எந்த அரசாங்கப் பதவியையும் வகிக்கவில்லை என்றால், அவரது செல்வாக்கு எங்கிருந்து வந்தது?

அந்தத் தாக்கம், பிற்காலத்தில் இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் பெற்றுத்தர முயன்ற ஒன்றிலிருந்து வந்தது: அது ஒருவரின் சொந்த நடத்தையின் மீதான அதிகாரம். ஒருவரின் கருத்துக்களை வெளிப்படுத்தும் சுதந்திரம். மக்களை ஒன்றிணைக்கும் சுதந்திரம். எதிர்ப்புத் தெரிவிப்பதற்கும் மற்றவர்களை இணங்க வைப்பதற்குமான சுதந்திரம். இதற்கு எந்தப் பதவியும் தேவைப்படவில்லை. மக்களுக்குக் கட்டளையிடும் அரசாங்க அதிகாரம் காந்திக்கு இருக்கவில்லை. மக்கள் மனமுவந்து அவருடன் நின்றார்கள். காந்தி எப்படி வாழ்ந்தார் என்பதை அவர்கள் கண்டார்கள், அதன் பிறகு அவர்களின் சொந்த நடத்தை மாறியது.

இது கவனிக்கத்தக்கது, ஏனென்றால் நம்மில் பெரும்பாலோர் உண்மையான மாற்றத்திற்கு அதிகாரம், அங்கீகாரம் அல்லது ஒரு உயர் பதவி தேவை என்று மௌனமாக நம்புகிறோம். ஒரு மாணவர், தலைவராக ஆகாமல் எதுவும் மாறாது என்று நம்புகிறார். தனது சுற்றுப்புறத்தில் பிரச்சனைகளை எதிர்கொள்பவர், ஒரு கவுன்சிலரின் உதவியின்றி எதுவும் மாறாது என்று நம்புகிறார். ஒரு ஊழியர், உயர் அதிகாரியின் தலையீடு இல்லாமல் எதுவும் மாறாது என்று நம்புகிறார். காந்தியின் சொந்த வாழ்க்கை, ஓரளவிற்காவது, இதற்கு நேர்மாறானதைக் காட்டுகிறது.

செல்வாக்கும் பதவியும் ஒன்றல்ல

மிகச் சிறிய மற்றும் பொதுவான ஒரு உதாரணத்தைக் கருத்தில் கொள்வோம். பல இந்திய நகரங்களில், மக்களுக்குத் தங்களுக்கெனத் தனிப் பகுதி குழுக்கள் உள்ளன. அங்கே, எந்தவொரு அரசாங்கப் பதவியிலும் இல்லாத, யாருக்கும் அபராதம் விதிக்கவோ அல்லது தண்டிக்கவோ சட்டப்பூர்வ அதிகாரம் இல்லாத ஒரு நபர், உடைந்த தெருவிளக்கைச் சரிசெய்கிறார், ஒரு பூங்காவைச் சுத்தம் செய்கிறார், அல்லது தண்ணீர்ப் பிரச்சினையை உரிய அரசாங்க அலுவலகத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறார். அவருக்கு அரசாங்க அதிகாரம் எதுவும் இல்லை. விடாமுயற்சியுடன் செயல்படுவதற்கான வலிமையும், தன் குரல் கேட்கப்படுவதற்குப் போதுமான அளவு அக்கம்பக்கத்தினரின் நம்பிக்கையும் அவரிடம் உள்ளது. இது ஒரு மிகப் பெரிய வாழ்க்கையிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட மிகச் சிறிய உதாரணம். ஆனால், இவ்விரண்டிற்கும் பின்னால் உள்ள அடிப்படைக் கொள்கை ஒன்றுதான். செல்வாக்கும் பதவியும் ஒன்றல்ல. ஒன்று இல்லாமல் மற்றொன்று இருக்க முடியும்.

அரசுப் பதவிகளுக்கு முக்கியத்துவம் இல்லை என்று இதற்கு அர்த்தமல்ல. அதன் முக்கியத்துவம் தெளிவாக உள்ளது. சட்டங்கள் இயற்றப்பட வேண்டும், வரவு செலவுத் திட்டங்கள் வகுக்கப்பட வேண்டும், அரசாங்க அமைப்புகள் இயக்கப்பட வேண்டும். எனவே, அந்த அமைப்புக்குள் முடிவுகளை எடுக்கவும், உத்தரவுகளைப் பிறப்பிக்கவும், பொதுமக்களுக்குப் பொறுப்புடன் இருக்கவும் கூடியவர்கள் தேவைப்படுகிறார்கள். காந்தியின் பாதை என்பது நிறுவனங்களிலிருந்து எளிதாக வெளியேறும் வழி அல்ல. மாற்றம் என்பது அரசாங்க நிறுவனங்களுக்குள் மட்டுமே தொடங்குவதில்லை என்பதை அவர் நமக்கு நினைவூட்டுகிறார், ஆனால் அதே சமயம் ஒரு கடினமான உண்மையையும் நாம் மறந்துவிடக் கூடாது. காந்தியின் பாதைக்கு அளவற்ற பொறுமை, ஒழுக்கம் மற்றும் தனிப்பட்ட இடர்ப்பாடு தேவைப்பட்டது. இந்தக் குணங்களைப் போற்றுவது எளிது, ஆனால் அவற்றை ஒருவரின் சொந்த வாழ்க்கையில் கடைப்பிடிப்பது கடினம். காந்தி பலமுறை சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். அவர் தனது உடல்நலத்தையும், ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் தன் உயிரையும் கூட பணயம் வைத்து நீண்ட உண்ணாவிரதங்களை மேற்கொண்டார். இத்தகைய தார்மீக வலிமை, அரசியல் அதிகாரத்திற்கு எளிதான மாற்றாக அமையாது. பெரும்பாலும், இது ஒரு தனிநபரிடமிருந்து குறைவாக அல்ல, அதிகமாகவே கோருகிறது. ஒருவேளை இதனால்தான், வங்கிகள் மூடப்பட்டிருப்பதை நாம் அடிக்கடி காணும் நாட்களில் இந்த வாதம் அவ்வளவாக வெளிப்படுவதில்லை.

சங்கடமான கேள்விகளுடன் இருப்பது கடினம்.

பணத்தாளில் அச்சிடப்பட்ட ஒரு படத்தை நினைவில் கொள்வது எளிது. ஆனால், இந்த சங்கடமான கேள்வியுடன் இருப்பது கடினம்: இருபதாம் நூற்றாண்டின் மிகவும் செல்வாக்கு மிக்க இந்தியர்களில் ஒருவர், நாட்டை மாற்றுவதற்கு ஒரு அரசாங்கப் பதவியின் அவசியத்தை உணரவில்லை என்றால், நாம் எதையாவது மாற்றுவதற்கு எதற்காகக் காத்திருக்கிறோம்? கையில் தடியுடனும், உடல் முழுவதும் வெள்ளைத் துணி போர்த்தியபடியும் இருந்த அவரை ஏறக்குறைய ஒவ்வொரு இந்தியரும் நினைவில் வைத்திருக்கிறார்கள். ஆனால், அவரது பெயருக்குப் பின்னால் ஒரு அரசாங்கப் பதவி இல்லாதது அவ்வளவாக நினைவில் இல்லை. ஒருவேளை இதுவும் நினைவுகூரப்பட வேண்டும்.