ஒரு குடிசையில் தொடங்கிய சட்டம்.. இந்த விஷயம் தெரியுமா?

ராஜஸ்தானின் தேவதூங்ரி (Devdungri) என்ற சிறிய கிராமத்தில், ஒரு காலத்தில் மண் மற்றும் கற்களால் ஆன எளிய குடிசை ஒன்று இருந்தது. அதில் ஒன்று அல்லது இரண்டு அறைகள் மட்டுமே இருந்தன. 1990-களின் தொடக்கத்தில், ஒரு சில பேர் அங்கு வசித்து வந்தனர் மற்றும் பணியாற்றினர். அவர்களைச் சுற்றி, கிணறு வெட்டுதல், சாலை அமைத்தல் மற்றும் நிலத்தைச் சீரமைத்தல் போன்ற அரசு நிவாரணப் பணிகளில் கடினமாகவும் நேர்மையாகவும் உழைத்த கிராம மக்கள் இருந்தனர். அந்தப் பணிக்கான ஊதியம் அவர்களுக்கு வழங்கப்படும் என்று உறுதியளிக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால் பெரும்பாலும், முழு ஊதியமும் அவர்களைச் சென்றடைவதில்லை. அரசு அலுவலகத்திற்கும் தங்கள் கைகளுக்கும் இடைப்பட்ட ஏதோ ஒரு நிலையில், பதிவுகள் ரகசியமாக மாற்றப்படுவதாக அவர்கள் சந்தேகித்தனர். ஆனால் அதைச் சரிபார்க்க அவர்களுக்கு எந்த வழியும் இருக்கவில்லை. தங்கள் உழைப்பு மற்றும் ஊதியம் குறித்த விவரங்கள் அடங்கிய ஆவணங்கள், அவர்கள் ஒருபோதும் நுழைய அனுமதிக்கப்படாத ஒரு அலுவலகத்தில் பூட்டி வைக்கப்பட்டிருந்தன.

எனவே, அந்தக் குடிசையில் இருந்தவர்களும் கிராம மக்களும் இணைந்து, மிகவும் எளிமையான—சொல்லப்போனால் வியக்கத்தக்க வகையில் எளிமையான—ஒரு முயற்சியை மேற்கொண்டனர். அவர்கள் அதிகாரிகளிடம் கணக்கு புத்தகங்களை வெளியே கொண்டு வருமாறு கோரினர். பின்னர், அந்தப் பதிவுகள் யாருடைய பணிகளைப் பற்றியதோ, அவர்களுக்கே முன்னால் வெளிப்படையாக அவற்றை உரக்க வாசித்துக் காட்டினர். ஒரு சாலை அமைக்கப்பட்டதாகக் கணக்கு புத்தகம் கூறினால், அந்தச் சாலையின் அருகே வசிக்கும் கிராம மக்கள் எழுந்து நின்று, உண்மையில் அத்தகைய சாலை இருக்கிறதா இல்லையா என்று கூற முடிந்தது. ஒரு தொழிலாளிக்கு ஊதியம் வழங்கப்பட்டதாகப் புத்தகம் கூறினால், அந்தத் தொழிலாளி எழுந்து நின்று, தனக்கு அந்தப் பணம் கிடைத்ததா இல்லையா என்று கூற முடிந்தது.

அவர்கள் இந்தக் கூட்டங்களை ‘ஜன் சுன்வாய்’ (Jan Sunwai) அல்லது ‘மக்கள் விசாரணை’ என்று அழைத்தனர். முதலாவது கூட்டம் 1994 டிசம்பரில் கோட் கிரானா (Kot Kirana) என்ற கிராமத்தில் நடைபெற்றது. அதைத் தொடர்ந்து பல கூட்டங்கள் நடந்தன. அந்தக் கூட்டங்கள் மீண்டும் மீண்டும் வெளிப்படுத்திய உண்மை எளிமையானது, அதே சமயம் அதிர்ச்சியூட்டுவதாகவும் இருந்தது: நாட்டின் ஏழ்மையான தொழிலாளர்களுக்காக ஒதுக்கப்பட்ட பணம், அரசு அலுவலகத்திற்கு வெளியே உள்ள எவராலும் சரிபார்க்க அனுமதிக்கப்படாத பதிவேடுகளுக்குள் மறைந்து போய்க்கொண்டிருந்தது.
இதிலிருந்து ஒரு கேள்வி உருவானது; அது ஒவ்வொரு ஆண்டும் இன்னும் உரத்த குரலிலும் பரவலாகவும் எழுப்பப்பட்டது: “இது பொதுமக்களின் பணம் என்றால், அது எங்கு சென்றது என்பதை ஏன் பொதுமக்கள் பார்க்க முடியாது?”

அந்தக் கேள்வி ராஜஸ்தானுக்குள்ளேயே நின்றுவிடவில்லை. 1990-களின் பிற்பகுதியில் மற்ற மாநிலங்களும் தங்கள் சொந்த தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டங்களை இயற்றத் தொடங்கின. இந்தக் கோரிக்கை ஆண்டுதோறும் வலுப்பெற்று வந்தது; இறுதியில் 2005-ல் நாடாளுமன்றம் தேசிய அளவிலான ‘தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தை’ (Right to Information Act) இயற்றியது. எந்தவொரு இந்தியக் குடிமகனும் எந்தவொரு அரசு அலுவலகத்திடமும் அதன் ஆவணங்களைக் காட்டுமாறு கோரவும், முப்பது நாட்களுக்குள் அதற்கான பதிலைப் பெறவும் வழிவகுக்கும் சட்டம் இதுதான்.

இன்று நூறு கோடிக்கும் அதிகமான மக்களின் கேள்வி கேட்கும் உரிமையைப் பாதுகாக்கும் இந்தச் சட்டம், உண்மையில் ஒரு சிறிய குடிசையில் இருந்த சில கிராமவாசிகள், அதிகாரிகளைத் தங்கள் கணக்கு வழக்குப் புத்தகங்களை உரக்க வாசிக்குமாறு கேட்டுக்கொண்டதிலிருந்தே தொடங்கியது.

இதைப் பற்றிச் சற்று ஆழமாகச் சிந்திப்பது அவசியம்; ஏனெனில், நம்மில் பெரும்பாலோர் ஒருபோதும் கேட்டுக்கொள்ளாத ஒரு கேள்விக்கு இது விடையளிக்கிறது: ஒரு சட்டம் உண்மையில் எங்கிருந்து தொடங்குகிறது?

நாடாளுமன்றத்திலிருந்தல்ல. நாடாளுமன்றம் என்பது பொதுவாக ஒரு சட்டம் அதன் பயணத்தின் இறுதிக்கட்டத்தில் வந்து சேரும் இடமாகும்; அங்குதான் அது விவாதத்திற்கும் வாக்கெடுப்பிற்கும் உட்படுத்தப்படுகிறது. அதற்கு முன்னதாக, ஒரு சட்டம் பெரும்பாலும் சாதாரண வாழ்க்கையில் எழும் ஒரு சிக்கலாகவே தொடங்குகிறது; புறக்கணிக்க முடியாத அளவுக்குத் தொடர்ந்து எழுப்பப்படும் ஒரு பிரச்சினையாக அது மாறுகிறது. சில சமயங்களில், தற்போதுள்ள சட்டங்கள் எதிலும் இடம்பெறாத ஒரு குறைபாட்டை நீதிமன்றம் சுட்டிக்காட்டுவதே அதன் தொடக்கப் புள்ளியாக அமைகிறது. சில சமயங்களில், ஒரு அரசுத் துறை தாமாகவே முன்வந்து ஒரு சிக்கலைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. ‘தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டம்’ (RTI) விஷயத்தில் நடந்தது போல, டெல்லியில் உள்ள எவருக்கும் தெரியாத ஒரு கிராமத்தைச் சேர்ந்த சிறிய குழுவினர், ‘மௌனம்’ என்பதை ஒரு பதிலாக ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்ததே அதன் தொடக்கமாக அமைந்தது.

அங்கிருந்து, அந்தப் பயணம் பொதுவாக இப்படித்தான் அமைகிறது: அந்த யோசனை ஒரு முறையான முன்மொழிவாக எழுதப்படுகிறது. ஒரு அமைச்சகம் அதை வரைவு மசோதாவாக மாற்றுகிறது. அதை நாடாளுமன்றத்திற்கு அனுப்ப அமைச்சரவை ஒப்புதல் அளிக்கிறது. பின்னர் அது நாடாளுமன்றத்தின் விவாதம் மற்றும் வாக்கெடுப்பு நடைமுறைகளுக்கு உட்படுத்தப்படுகிறது—சில சமயங்களில் அந்தச் செயல்பாட்டின் போது மாற்றங்களும் செய்யப்படுகின்றன—இறுதியில் அது நாடு முழுவதும் பொருந்தக்கூடிய ஒரு சட்டமாக மாறுகிறது.

ஆனால் அதன் உண்மையான தொடக்கப் புள்ளி அல்லது விதை, தலைநகரில் உள்ள பிரம்மாண்டமான கட்டிடமாக இருப்பதில்லை. அது பெரும்பாலும் அதைவிட மிகச் சிறியதாகவும், அமைதியானதாகவும், மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையோடு நெருக்கமானதாகவும் இருக்கிறது.

ஒரு மூலையில் ஏற்றப்படும் சிறிய விளக்குகூட, ஆச்சரியப்படும் வகையில் ஒரு பெரிய அறையையே ஒளிரச் செய்ய முடியும். தேவதூங்ரியைச் (Devdungri) சேர்ந்தவர்கள் தங்கள் விளக்கை ஏற்றியபோது, ​​சட்டம் இயற்றுவதைப் பற்றி அவர்கள் சிந்திக்கவில்லை. அவர்கள் தங்கள் ஊதியத்தை மட்டுமே தெளிவாகத் தெரிந்துகொள்ள முயன்றனர். ஆனால், பொதுவாக விஷயங்கள் அப்படித்தான் செயல்படுகின்றன.

உங்கள் சொந்த வாழ்க்கையில் நியாயமற்றதாகவோ, தெளிவற்றதாகவோ அல்லது தவறானதாகவோ தோன்றும் ஒரு விஷயத்தைப் பற்றிச் சற்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். உங்களைப் பார்க்க அனுமதிக்கப்படாத ஒரு ஆவணம்; அதற்கான காரணத்தைத் தெளிவாக விளக்காத ஒரு விதி; அல்லது பதில் கிடைக்க வேண்டிய இடத்தில் நிலவும் மௌனம். ராஜஸ்தானின் ஏதோ ஒரு பகுதியில், ஒருமுறை, ஒரு சிறிய குழுவினர் அத்தகையதொரு மௌனத்தை உற்றுநோக்கி, அந்த ஆவணங்களை வாசிக்குமாறு சத்தமாகவே கோருவது என்று முடிவெடுத்தனர். அதற்கு அவர்களுக்கு ஒரு தசாப்தத்திற்கும் மேலான காலம் தேவைப்பட்டது. ஆனால், அந்த முயற்சி பலனளித்தது.