இந்த நடைபாதை உண்மையில் யாருக்குச் சொந்தமானது? வழிப்போக்கர்களுக்கா, வணிகர்களுக்கா?

ஒரு தாய் தன் குழந்தையின் கையைப் பிடித்தபடி பள்ளிக்கு நடந்து சென்று கொண்டிருந்தபோது, ​​அவரது வீட்டின் முன்னால் இருந்த நடைபாதையின் பாதிப் பகுதியை ஒரு காரும், மறுபாதிப் பகுதியை ஒரு பழ வண்டியும் ஆக்கிரமித்திருந்தன. வேறு வழியின்றி, அந்தத் தாய் தன் குழந்தையின் கையை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டு, பரபரப்பான பிரதான சாலையில் இறங்கி நடந்தார். இது இந்திய நகரங்களில் ஒரு பொதுவான காட்சியாகும். ஆனால், சட்டப்படி அந்த நடைபாதை யாருக்குச் சொந்தமானது? அதன் மீது யாருக்கு உரிமை உள்ளது? இந்த கட்டுரையில் அதன் விவரங்களைத் தெரிந்துகொள்வோம்.

அரசியலமைப்பும் உச்ச நீதிமன்றமும் என்ன கூறுகின்றன?

சட்டப்படி, நடைபாதைகளைப் பயன்படுத்துவது தொடர்பாக இரண்டு வகையான அடிப்படை உரிமைகள் உள்ளன:

நடப்பதற்கான உரிமை (அடிப்படை உரிமை):

2026-ஆம் ஆண்டின் உச்ச நீதிமன்றத்தின் பரபரப்பான தீர்ப்பு: பாதுகாக்கப்பட்ட நடைபாதையில் நடப்பது குடிமக்களின் அடிப்படை உரிமை என உச்ச நீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியுள்ளது. இது அரசியலமைப்பின் 19-வது பிரிவு (நடமாடும் சுதந்திரம்) மற்றும் 21-வது பிரிவு (வாழ்க்கைக்கான உரிமை) ஆகியவற்றின் கீழ் வருகிறது என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது. இதன் அடிப்படையில், 100 நகரங்களில் சுமார் 10,000 கி.மீ. நவீன நடைபாதைகளை அமைப்பதற்காக ‘பாரத் ஜன்பத் யோஜனா’ என்ற மாதிரித் திட்டத்தை மத்திய அரசு முன்மொழிந்துள்ளது.

தெரு வியாபாரிகளின் வேலைவாய்ப்புக்கான உரிமை:

ஓல்கா டெல்லிஸ் வழக்கு (1985): நடைபாதைகளில் வசிக்கும் வணிகர்களையும் குடியிருப்பாளர்களையும் முறையான மாற்று ஏற்பாடு இல்லாமல் வெளியேற்றக் கூடாது என்று உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. வேலை செய்வதற்கான உரிமையும் வாழ்வதற்கான உரிமையின் ஒரு பகுதியே என்றும் அது குறிப்பிட்டது.

தெருவோர வியாபாரிகள் சட்டம் (2014): அங்கீகரிக்கப்பட்ட தெருவோர வியாபாரிகளுக்கு, உள்ளூர் குழுக்கள் மூலம் நியமிக்கப்பட்ட ‘விற்பனை மண்டலங்களில்’ செயல்படுவதற்கான சட்டப்பூர்வ உரிமை வழங்கப்பட்டது.

உண்மையான பிரச்சினை எங்கே இருக்கிறது?

பிரச்சனை உரிமைகளுக்கு இடையேயானதல்ல.. மாறாக, தெளிவான எல்லைகள் இல்லாததே காரணம் – திட்டமிடல் இல்லாமை.

உரிமைகளின் முரண்பாடு: ஒருபுறம், ஒரு குடிமகனின் பாதுகாப்பாக நடக்கும் உரிமை, மறுபுறம், ஒரு தெருவோர வியாபாரி தனது வாழ்வாதாரத்திற்காக வியாபாரம் செய்யும் உரிமை. இரண்டுமே நியாயமானவையே. ஆனால், நடைபாதையின் எந்தப் பகுதியை நடப்பதற்கும், எந்தப் பகுதியை வியாபாரத்திற்கும், எந்தப் பகுதியை வாகன நிறுத்துவதற்கும் ஒதுக்க வேண்டும் என்பதை உள்ளாட்சி அமைப்புகள் தெளிவாகக் குறிப்பிடாததே உண்மையான குழப்பமாகும்.

பாதிக்கப்பட்டவர்கள் பொதுமக்களே: ஒலி எழுப்பி முன்னோக்கிச் செல்ல முடியாத, அல்லது சாலையை ஆக்கிரமித்துள்ளவர்களை, குறிப்பாக முதியவர்கள், மாற்றுத்திறனாளிகள் மற்றும் சிறு குழந்தைகளை, வலுவாகக் கேள்வி கேட்க முடியாத வழிப்போக்கர்கள், மிகவும் அபாயகரமான சூழ்நிலைகளில் சாலைகளில் இறங்க நிர்பந்திக்கப்படுகிறார்கள்.

தீர்வு என்ன?

அதிவேக நெடுஞ்சாலைகளும் மேம்பாலங்களும் கட்டப்பட்டு வரும் நம் நாட்டில், அனைத்து குடிமக்களும் தினமும் பயன்படுத்தும் நடைபாதைகளின் கட்டுமானமும் பராமரிப்பும் கடுமையாகப் புறக்கணிக்கப்படுகின்றன.

சில வளர்ச்சியடைந்த நகரங்களில், நடைபாதைகளின் அகலத்தை அளவிடுதல், வியாபாரிகளுக்குச் சிறப்பு இடங்களை ஒதுக்குதல் மற்றும் வாகன நிறுத்துமிடத்தை முற்றிலுமாகத் தடை செய்தல் போன்ற கொள்கைகள் செயல்படுத்தப்படுகின்றன. எல்லைகள் தெளிவாக இருக்கும் இடங்களில் வியாபாரிகளும் வழிப்போக்கர்களும் பாதுகாப்பாக இருப்பார்கள் என்பது தெளிவாகிறது.

சாலையில் இடம் தேடித் தவிக்கும் ஒரு தொழிலதிபரையோ அல்லது தனது காரை முறையாக நிறுத்தும் ஒரு ஓட்டுநரையோ குறை சொல்வதால் பிரச்சினை தீர்ந்துவிடாது. அனைவருக்கும் சொந்தமானதும், அனைவருக்கும் நன்மை பயக்கக்கூடியதுமான பொதுச் சொத்துக்களை, தெளிவான விதிகளுடன் ஒழுங்குபடுத்துவதில் உள்ளூர் அதிகாரிகள் ஏன் தவறுகிறார்கள் என்பதே உண்மையான கேள்வி!