100 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தீபாவளி எப்படி கொண்டாடப்பட்டது தெரியுமா? 11 அகல் விளக்குகளுக்கு பின்னால் இருக்கும் நெகிழ்ச்சி சம்பவம்
1926 ஆம் ஆண்டில், பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் கீழ் இருந்த ஒரு தொலைதூர இந்தியக் கிராமத்தில் தீபாவளி எப்படி இருந்திருக்கும் என்று கற்பனை செய்து பாருங்கள். அது வெறும் ஒளி சார்ந்த கொண்டாட்டமாக மட்டுமல்லாமல், மனித உறவுகள், கடின உழைப்பு மற்றும் தியாகம் ஆகியவற்றால் பிணைக்கப்பட்ட ஒரு வாழ்வியலாகத் தெரிகிறது.
இன்றைய நவீன உலகில், ஒரு சுவிட்சை அழுத்தினால் போதும், வீடுகள் வண்ணமயமான மின்விளக்குகளால் ஜொலிக்கின்றன. இணையவழியில் ஆர்டர் செய்த சில நிமிடங்களிலேயே இனிப்புகளும் புத்தாடைகளும் நம் வீட்டு வாசலை வந்தடைகின்றன. ஆனால், சரியாக ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன்பு, அதாவது 1926-ல், பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் கீழ் இருந்த ஒரு தொலைதூர இந்தியக் கிராமத்தில்—தீபாவளி எப்படி இருந்திருக்கும் என்று கற்பனை செய்து பாருங்கள். அது வெறும் ஒளி சார்ந்த கொண்டாட்டமாக மட்டுமல்லாமல், மனித உறவுகள், கடின உழைப்பு மற்றும் தியாகம் ஆகியவற்றால் பிணைக்கப்பட்ட ஒரு வாழ்வியலாகத் தெரிகிறது.
100 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தீபாவளி எப்படி கொண்டாடப்பட்டது தெரியுமா?
ஒரு சிறிய மண் குடிசையில், வயதான பாட்டி ஒருவர் பதினொரு மண் அகல் விளக்குகளுக்கு முன்னால் அமர்ந்திருக்கிறார். அவர் ஒரு பாட்டியிலிருந்து கடுகு எண்ணெயைச் சொட்டுச் சொட்டாக கவனமாக எடுத்து, ஒவ்வொரு அகல் விளக்கிலும் ஊற்றுகிறார். அருகில் அமர்ந்திருந்த அவரது பேரன், அப்பாவித்தனமாக, “பாட்டி, நம்மால் இன்னும் நிறைய விளக்குகளை ஏற்ற முடியாதா?” என்று கேட்கிறான். அந்த எண்ணெய்ப் பாட்டியைப் பார்த்தபடி, “குழந்தாய், நாளை அடுப்பு மூட்டுவதற்குத் தேவையான எண்ணெயை நாம் சேமித்து வைக்க வேண்டுமே!” என்று அவர் பதிலளிக்கிறார்.
இரவு வந்ததும், அவர் அந்த விளக்குகளை அணைத்துவிடுகிறார். ஒளியின் திருவிழாவான தீபாவளி, ஏன் இருளில் முடிய வேண்டும் என்று அந்தச் சிறுவனால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. ஆனால், அந்தத் தருணத்தில், அந்தப் பாட்டி இரண்டு வகையான ஒளிகளுக்கு இடையே ஒரு கடினமான முடிவை எடுத்திருந்தார்: ஒன்று, வீட்டை அழகாக்கும் தற்காலிக ஒளி; மற்றொன்று, மறுநாள் தன் குடும்பத்தினருக்கு உணவளிக்க அடுப்பில் எரிய வேண்டிய நெருப்பு.
அக்காலத்தில், தீபாவளி என்பது ஒருவருக்கொருவர் சார்ந்து வாழும் வாழ்வியலின் வெளிப்பாடாக இருந்தது. மக்கள் தங்கள் வீட்டின் மண் சுவர்களைத் தங்கள் கைகளாலேயே சரிசெய்து கொள்வார்கள். பித்தளைப் பாத்திரங்களைச் சாம்பல் மற்றும் புளியைக் கொண்டு தேய்த்து, அவை மின்னும் வரை மெருகேற்றுவார்கள். கிராமத்தில் இருந்த குயவர் ஒருவர் தனது சக்கரத்தைச் சுழற்றிச் சிறிய மண் அகல் விளக்குகளைச் செய்வார். அந்த விவசாயி, தானியங்களைக் கொடுத்து அந்த விளக்குகளைப் பெற்றுக்கொள்வார். பணப் பரிமாற்றம் இல்லையென்றாலும், அங்கு ஒரு அழகான மனிதப் பிணைப்பு இருந்தது.
மக்கள் ஒருவருக்கொருவர் தேவைகளைப் புரிந்துகொண்டு, ஒருவருக்கொருவர் ஆதரவாக இருந்தனர். சுதந்திரம் என்றால் யாரிடமும் சார்ந்திருக்காமல் தனித்து இருப்பது என்று நாம் பெரும்பாலும் நினைக்கிறோம். ஆனால், வாழ்க்கையின் உண்மையான அர்த்தம், நாம் அனைவரும் ஒருவரை ஒருவர் எவ்வளவு ஆழமாகச் சார்ந்து இருக்கிறோம் என்பதை உணர்வதில்தான் அடங்கியிருக்கிறது.
கொண்டாட்டத்தின் பிரம்மாண்டம் மட்டுமே மகிழ்ச்சிக்கான உண்மையான அளவுகோலா? நாடு முழுவதும் தீபாவளிப் பண்டிகை வெவ்வேறு விதமாகக் கொண்டாடப்படுகிறது. அரச அரண்மனைகளில் ஆயிரக்கணக்கான மின்விளக்குகள் பிரகாசமான ஒளியைப் பரப்பலாம்; அதே சமயம், ஒரு கிராமத்து குடிசையில் ஒரே ஒரு மண் அகல் விளக்கு ஒளியூட்டலாம். சூழல்கள் வேறாக இருந்தாலும், இரண்டிலும் உள்ள பொதுவான அம்சம் ஒன்றுதான்—அது ‘ஒளி’. ஆனால், இங்கே ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது: ஒருவரின் மகிழ்ச்சியின் ஆழத்தை, அவர்கள் கொண்டாடும் விதத்தின் ஆடம்பரத்தை வைத்து நாம் அளவிடுகிறோமா? மற்றவர்களிடம் இருப்பதைப் பார்த்துக்கொண்டே, நம் சொந்த வாழ்க்கையில் ஏற்கனவே இருக்கும் அற்புதமான விஷயங்களை நாம் மறந்துவிடுகிறோமா?
வசதிகள் பெருகிய நிலையில், உடல் உழைப்பின் மதிப்பு மறைந்துவிட்டதா?
இன்று, நமக்குத் தேவையான அனைத்தும் பெட்டிகளில் நேர்த்தியாக அடைக்கப்பட்டு, நம் வீட்டு வாசலுக்கே வந்து சேர்கின்றன. நம் வசதிகள் பெருகியுள்ளன; இதற்காக நாம் நிச்சயமாக நன்றியுணர்வுடன் இருக்க வேண்டும். அதே சமயம், வசதிகள் அதிகரிக்கும்போது, நாம் பயன்படுத்தும் பொருட்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் மனிதர்களும், அவர்கள் செய்த கடின உழைப்பும் நம் பார்வையை விட்டு மறைந்துவிடுகின்றன. களிமண்ணைப் பிசையும் குயவர், பயிர்களை வளர்க்கும் விவசாயி, துணிகளை நெய்யும் நெசவாளி—இவர்கள் யாரும் எங்கும் சென்றுவிடவில்லை; அவர்கள் வெறும் நம் பார்வைப் புலத்திற்கு அப்பால் சென்றுவிட்டார்கள், அவ்வளவுதான்.
இந்தத் தீபாவளிப் பண்டிகையின்போது, மின்விளக்கை ஒளிரச் செய்வதற்கு முன்போ அல்லது இனிப்புப் பெட்டியைத் திறப்பதற்கு முன்போ, அந்த தருணத்தை சாத்தியமாக்கிய மூன்று தரப்பு மனிதர்களை ஒரு கணம் நினைவுகூருங்கள்—இது ஒரு நேர்மறையான மாற்றத்தின் தொடக்கமாக அமையலாம். ஒருவர் உங்கள் அருகிலேயே இருப்பவராக இருக்கலாம்; மற்றொருவர் எங்கோ தொலைவில் கடின உழைப்பில் ஈடுபட்டிருக்கும் தொழிலாளியாக இருக்கலாம்; மூன்றாவது தரப்பினர், நமக்காகத் தியாகங்கள் செய்து, இன்று நம்மிடையே இல்லாத நம் முன்னோர்களாக இருக்கலாம். தலைமுறைகள் கடந்து செல்லச் செல்ல, நம் இல்லங்கள் அதிக ஒளியுடன் பிரகாசிக்கின்றன—ஆனால், அந்த ஒளிக்குப் பின்னால் இருக்கும் மனிதர்களின் கஷ்டங்களையும் தியாகங்களையும் நாம் இன்னும் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளக் கற்றுக்கொண்டோமா? இது சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டிய விஷயம்.
