நகரங்களில் கார்களை விட நடப்பவர்களே அதிகம்.. ஆனால் ஏன் நடைபாதைகளே இல்லை? உண்மையான புள்ளிவிவரம் சொல்வதென்ன?
Pedestrian Safety in Indian Cities : இந்திய நகரங்களின் சாலை வடிவமைப்பில் பாதசாரிகளுக்கு ஏன் முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுவதில்லை? பேருந்து வசதி, நடைபாதை, மெட்ரோ ரயில் எனப் பொதுப் போக்குவரத்து வளர்ச்சியில் பல முன்னேற்றங்கள் இருந்தாலும், சாமானிய மக்கள் அன்றாடம் சந்திக்கும் சவால்கள் என்ன? விரிவாகப் பார்க்கலாம்.
லதா ஒரு நகரத்தில் உள்ள மருத்துவமனையில் தரையைச் சுத்தம் செய்யும் பணியில் ஈடுபட்டு வருகிறார். அவருடைய ஒவ்வொரு நாளும் நடைப்பயணத்துடன்தான் தொடங்குகிறது. அதிகாலை 5 மணிக்குத் தனது ஒரு அறை வீட்டிலிருந்து வெளியே வரும் அவர், நடைபாதை இல்லாத சாலையைக் கடக்க வேண்டும். வழியில் நிறுத்தப்பட்டிருக்கும் கார்கள், கட்டுமானப் பணிகளுக்காகக் கொட்டப்பட்டிருக்கும் மணல் ஆகியவற்றைத் தாண்டிச் செல்ல வேண்டும். போக்குவரத்து சிக்னல் இல்லாத சாலை சந்திப்பில் சுமார் 10 நிமிடங்கள் காத்திருக்க வேண்டும். அதன் பிறகு மேலும் 20 நிமிடங்கள் நடந்து பேருந்து நிறுத்தத்தை அடைகிறார். அங்கும் நிழற்குடை கிடையாது. பேருந்து எப்போது வருகிறதோ, அப்போது கூட்ட நெரிசலுடன் பயணிக்க வேண்டிய நிலைதான்.
மருத்துவமனையை அடைந்த பிறகும் அவரது நடைப்பயணம் தொடர்கிறது. நீண்ட நடைபாதைகளைக் கடந்து மாலை 6 மணி வரை பணியாற்றுகிறார். அவர் வேலைக்குச் செல்வது எப்படி என்று யாராவது கேட்டால், ‘பேருந்தில் செல்கிறேன்’ என்றுதான் பதிலளிப்பார். ஆனால், அதற்காக அவர் நடந்து கடக்கும் கூடுதல் 40 நிமிடங்களை யாரும் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்வதில்லை.
இதுதான் இந்திய நகரங்களின் மறைக்கப்பட்ட உண்மை. வாகனங்களில் பயணிப்பவர்களை மனதில் வைத்தே நகரங்கள் திட்டமிடப்படுகின்றன. ஆனால், உண்மையில் அவற்றை அதிகம் பயன்படுத்துவது நடந்து செல்பவர்கள்தான்.
எந்தவொரு சாலை சந்திப்பிலும் ஒரு நிமிடம் நின்று கவனித்தால் கார்கள், இருசக்கர வாகனங்கள், பேருந்துகள், ஆட்டோக்கள், சில சைக்கிள்கள் எனப் பல்வேறு வாகனங்களைக் காணலாம். ஆனால், அவற்றுக்கு இடையில் அதிக எண்ணிக்கையில் இருப்பவர்கள் பாதசாரிகள்தான். வாகனங்களின் எண்ணிக்கையை மட்டும் கணக்கிடாமல், மக்கள் மேற்கொள்ளும் பயணங்களைக் கணக்கிட்டால் இந்த உண்மை இன்னும் தெளிவாகத் தெரியும்.
இந்திய நகரங்களில் மக்கள் எவ்வாறு பயணம் செய்கிறார்கள் என்பது குறித்து ORF (Observer Research Foundation) மேற்கொண்ட ஆய்வுகளின்படி, ஒரு கோடிக்கும் அதிகமான மக்கள் வசிக்கும் பெரிய நகரங்களில் சுமார் 43 சதவீதப் பயணங்கள் நடந்து மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. 10 லட்சம் முதல் ஒரு கோடி வரை மக்கள் வசிக்கும் நடுத்தர நகரங்களில் இந்த எண்ணிக்கை 37 சதவீதமாக உள்ளது. சிறிய நகரங்களில் சுமார் 49 சதவீதப் பயணங்கள் நடந்து மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. மற்றொரு ஆய்வின்படி, நகர்ப்புறங்களில் நடந்து செல்வது மற்றும் சைக்கிள் பயன்படுத்துவது ஆகியவை சேர்த்து மொத்தப் பயணங்களில் சுமார் 40 சதவீதமாக உள்ளன.
வாகனங்களுக்கே அதிக முக்கியத்துவம்!
நகரங்களின் வடிவமைப்பில் தனியார் வாகனங்களுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கப்பட்டாலும், பயணங்களின் எண்ணிக்கையில் அவற்றின் பங்கு குறைவாகவே இருக்கிறது. மிகப்பெரிய நகரங்களில் கார்கள் மற்றும் இருசக்கர வாகனங்கள் இணைந்து மொத்தப் பயணங்களில் சுமார் 15 சதவீதத்தை மட்டுமே கொண்டுள்ளன. நடுத்தர நகரங்களில் இது 26 சதவீதமாக உள்ளது.
அதாவது, ஒவ்வொரு அளவிலான நகரத்திலும் வாகனங்களில் செல்பவர்களைவிட நடந்து செல்பவர்களே அதிகம். அப்படியிருக்க, சாலைகள் யாருக்காக உருவாக்கப்படுகின்றன என்ற கேள்வி எழுகிறது.
வாகனங்கள் செல்வதற்குப் போதுமான அகலமான சாலைகள் அமைக்கப்படுகின்றன. ஆனால், பாதசாரிகளுக்கான நடைபாதைகள் உடைந்த நிலையிலும், ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட நிலையிலும் அல்லது சில இடங்களில் இல்லாத நிலையிலும் இருக்கின்றன. சாலையைக் கடப்பதற்கான வசதிகளும் போதுமான இடைவெளியில் அமைக்கப்படுவதில்லை.
நகர்ப்புறப் போக்குவரத்துக்கான நிதியில் 5 சதவீதத்திற்கும் குறைவான தொகையே நடைப்பயணம் மற்றும் சைக்கிள் போக்குவரத்துக்காகச் செலவிடப்படுவதாக ஒரு ஆய்வு குறிப்பிடுகிறது. இந்தத் தகவல் இரண்டாம் நிலை ஆதாரத்தின் அடிப்படையில் கிடைத்துள்ளதால், அதிகாரப்பூர்வ கணக்குகளுடன் ஒப்பிட்டு உறுதிப்படுத்த வேண்டியுள்ளது. இருப்பினும், மொத்தப் பயணங்களில் 40 முதல் 50 சதவீதம் வரை பங்களிக்கும் இந்தப் போக்குவரத்து முறைகளுக்கு ஒதுக்கப்படும் நிதி மிகவும் குறைவாக இருப்பது கவனிக்கத்தக்கது.
பேருந்துகளின் எண்ணிக்கையும் போதுமானதாக இல்லை!
வேலைக்குச் செல்லும் சாமானிய மக்களின் முக்கியப் போக்குவரத்து வசதியாகப் பேருந்துகள் உள்ளன. ஒரு லட்சம் மக்களுக்கு 40 முதல் 60 பேருந்துகள் இருக்க வேண்டும் என்று மத்திய வீட்டுவசதி மற்றும் நகர்ப்புற விவகாரங்கள் அமைச்சகம் இலக்கு நிர்ணயித்துள்ளது.
ORF ஆய்வின்படி, பெங்களூருவில் ஒரு லட்சம் மக்களுக்கு சுமார் 45 பேருந்துகள் உள்ளன. இதன் மூலம் குறைந்தபட்ச இலக்கை அந்த நகரம் எட்டியுள்ளது. ஆனால், மும்பையில் 28 பேருந்துகளும், சென்னை மற்றும் ஹைதராபாத்தில் தலா 31 பேருந்துகளும் மட்டுமே உள்ளன.
அதேபோல், ஜெய்ப்பூரில் 10 பேருந்துகள், நாக்பூரில் 8 பேருந்துகள், லக்னோவில் வெறும் 7 பேருந்துகள் மட்டுமே ஒரு லட்சம் மக்களுக்கு உள்ளன.
ஒரு லட்சம் மக்களுக்கு வெறும் 7 பேருந்துகள் மட்டுமே இருக்கும் நகரத்தில் பேருந்துக்காகக் காத்திருப்பது சாதாரணமான சிரமம் கிடையாது. மருத்துவமனைப் பணியாளர்கள், கடைகளில் வேலை செய்பவர்கள், மாணவர்கள் என வேறு போக்குவரத்து வசதி இல்லாத பலருக்கும் இது அன்றாட வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக மாறிவிடுகிறது.
மெட்ரோ ரயில் திட்டங்கள் எதிர்பார்த்த அளவுக்கு வெற்றி பெறுகின்றனவா?
இந்தியாவின் பல நகரங்களில் மெட்ரோ ரயில் திட்டங்கள் செயல்படுத்தப்பட்டுள்ளன. தினமும் லட்சக்கணக்கான மக்கள் அவற்றைப் பயன்படுத்தி வருகின்றனர். இது நிச்சயமாகப் பாராட்டப்பட வேண்டிய முன்னேற்றமாகும்.
இருப்பினும், ORF ஆய்வு மெட்ரோ ரயில் திட்டங்களுக்காக முன்கூட்டியே கணிக்கப்பட்ட பயணிகள் எண்ணிக்கையையும், உண்மையில் பயணம் செய்தவர்களின் எண்ணிக்கையையும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்துள்ளது. இதில் சில நகரங்களில் எதிர்பார்த்த அளவைவிடக் குறைவான பயணிகளே மெட்ரோ ரயிலைப் பயன்படுத்தியிருப்பது தெரியவந்துள்ளது.
மும்பையின் முதல் மெட்ரோ வழித்தடத்தில் எதிர்பார்க்கப்பட்ட பயணிகள் எண்ணிக்கையில் சுமார் 75 சதவீதம் மட்டுமே பதிவாகியுள்ளது. ஹைதராபாத்தில் இது சுமார் 26 சதவீதமாகவும், கான்பூரில் வெறும் 2 சதவீதமாகவும் இருந்துள்ளது.
எனினும், இந்தப் புள்ளிவிவரங்களைப் புரிந்துகொள்ளும்போது ஒரு முக்கியமான விஷயத்தையும் கவனிக்க வேண்டும். பயணிகள் எண்ணிக்கை குறித்த கணிப்புகள் குறிப்பிட்ட ஆண்டுகளுக்காக உருவாக்கப்பட்டவை. அதேபோல், உண்மையான பயணிகள் எண்ணிக்கையில் சில தரவுகள் கொரோனா பெருந்தொற்று காலத்தைச் சேர்ந்தவை. அந்தக் காலகட்டத்தில் போக்குவரத்து முடங்கியிருந்ததால், எதிர்பார்ப்புக்கும் உண்மையான எண்ணிக்கைக்கும் இடையிலான வித்தியாசம் அதிகமாகத் தெரிந்திருக்கலாம். இருந்தாலும், திட்டமிடப்பட்ட அளவுக்கு மெட்ரோ ரயில்களைப் பயன்படுத்த மக்கள் வரவில்லை என்ற கேள்வி கவனிக்கப்பட வேண்டியது.
கடைசி ஒரு கிலோமீட்டர் பயணம் முக்கியம்!
மெட்ரோ ரயில் நிலையம் வரை மக்கள் பாதுகாப்பாக நடந்து செல்ல முடியாவிட்டால், அந்த ரயில் சேவையின் முழுமையான பயனை அவர்களால் பெற முடியாது. அதேபோல், ரயிலில் இருந்து இறங்கிய பிறகு தாங்கள் செல்ல வேண்டிய இடத்திற்கும் பாதுகாப்பாக நடந்து செல்லும் வசதி இருக்க வேண்டும்.
இதைத்தான் ‘லாஸ்ட் மைல் கனெக்டிவிட்டி’ (Last Mile Connectivity) என்று அழைக்கிறார்கள். ஒரு நகரத்தின் போக்குவரத்து அமைப்பில் இந்தக் கடைசி இணைப்புதான் பல நேரங்களில் பயணத்தின் வெற்றியையும் தோல்வியையும் தீர்மானிக்கிறது.
ஒரு மெட்ரோ ரயில் 20 நிமிடங்களில் நகரத்தின் ஒரு பகுதியிலிருந்து மற்றொரு பகுதிக்குச் சென்றாலும், ரயில் நிலையத்திலிருந்து அலுவலகத்திற்குச் செல்ல நடைபாதை இல்லாத சாலையில் 30 நிமிடங்கள் நடக்க வேண்டியிருந்தால் அந்தப் பயணத்தின் முழுப் பயனும் கிடைக்காது.
போக்குவரத்து அமைப்பில் பாதசாரிகள் ஒரு சிறிய பகுதியாகக் கருதப்படக் கூடாது. ஒவ்வொரு பயணத்தின் தொடக்கத்திலும் முடிவிலும் இருப்பவர்கள் அவர்கள்தான். எந்தப் போக்குவரத்து வசதியைப் பயன்படுத்தினாலும், இறுதியில் மக்கள் நடந்து செல்ல வேண்டியிருக்கிறது.
சாலை விபத்துகள் மற்றும் மாசுபாட்டின் பாதிப்பு!
இது வெறும் வசதி தொடர்பான பிரச்சினை மட்டுமல்ல. கார்களை மையமாகக் கொண்டு நகரங்கள் கட்டமைக்கப்படும்போது போக்குவரத்து நெரிசலும் காற்று மாசுபாடும் அதிகரிக்கின்றன. இதனால் அதிகம் பாதிக்கப்படுபவர்கள் ஏழைகள், முதியவர்கள், பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள்தான். ஏனெனில், இவர்களில் பலர் அன்றாடப் பயணங்களுக்கு நடந்து செல்வதையே நம்பியுள்ளனர். இந்தியாவில் நிகழும் சாலை விபத்து மரணங்களில் ஐந்தில் ஒருவர் பாதசாரி என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
லதாவுக்கு இந்தப் புள்ளிவிவரங்கள் எதுவும் தெரியாது. ஆனால், தனது பேருந்து நிறுத்தத்தை அடைவதற்கு வரைபடத்தில் தெரியும் தூரத்தைவிட அதிக நேரம் நடக்க வேண்டியிருக்கிறது என்பது மட்டும் அவருக்குத் தெரியும். ஒரு நகரத்தின் அடுத்த சாலையைத் திட்டமிடும்போது, சாலையோரத்தில் யார் நிற்பார்கள் என்பதை மனதில் வைத்துத் திட்டமிடுகிறோம்? காரில் பயணிப்பவர்களையா அல்லது நடந்து செல்லும் லதா போன்ற சாமானிய மக்களையா?
இந்தக் கேள்விக்கான பதிலில்தான் இந்திய நகரங்களின் எதிர்காலப் போக்குவரத்து அமைப்பு அடங்கியுள்ளது.