ஒரே அறை, ஐந்து வகுப்புகள், ஒரே ஆசிரியர்: உங்கள் பிள்ளைக்கு யார் பாடம் கற்பிக்கிறார்கள்?

ஒரு கிராமத்தில் உள்ள ஓரறைப் பள்ளியைக் கற்பனை செய்து பாருங்கள். ஓர் ஆசிரியர் வரிசையாக அமர்ந்திருக்கும் பிள்ளைகளுக்கு இடையே ஓடிக்கொண்டிருக்கிறார். சில பிள்ளைகளுக்குப் பாடம் கற்பிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும்போது, ​​அடுத்த பிள்ளைகள் ஒரு சிலேட்டில் எண்களை எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்; மூன்றாவது பிள்ளைகளோ தங்கள் முறைக்காகக் காத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இது ஒரு நெருக்கடியான சூழலில் செய்யப்பட்ட தற்காலிக ஏற்பாடு அல்ல. அந்தப் பள்ளியில் உள்ள ஒவ்வொரு பிள்ளைக்கும், எல்லா வகுப்புகளுக்கும் ஒரே ஓர் ஆசிரியர் மட்டுமே இருப்பதால், அந்தப் பள்ளி ஒவ்வொரு நாளும் இப்படித்தான் இயங்குகிறது.

மத்திய கல்வி அமைச்சகத்தின் சமீபத்திய UDISE+ தரவுகளின்படி, இந்தியாவில் ஒரே ஒரு ஆசிரியரைக் கொண்ட 1,04,125 பள்ளிகள் உள்ளன. இத்தகைய பள்ளிகளில் சுமார் 33.7 லட்சம் குழந்தைகள் படிக்கின்றனர். கடந்த ஆண்டுடன் ஒப்பிடும்போது இந்த எண்ணிக்கை சுமார் 6 சதவீதம் குறைந்திருந்தாலும், தொடக்க நிலையில் அனைத்துப் பாடங்களையும், அனைத்து வகுப்புகளையும், அனைத்துக் குழந்தைகளையும் ஒரே நேரத்தில் கையாள ஒரே ஒரு பெரியவர் நியமிக்கப்பட்டுள்ள பள்ளிகளில் லட்சக்கணக்கான இந்தியக் குழந்தைகள் இன்னும் படிக்கின்றனர் என்பது ஆறுதல் அளிக்கிறது.

தேசிய சராசரி

தேசிய சராசரியைப் பார்க்கும்போது நிலைமை அவ்வளவு மோசமாகத் தெரியவில்லை. தொடக்கக் கல்வி மட்டத்தில், தேசிய மாணவர்-ஆசிரியர் விகிதம் (PTR) ஒவ்வொரு 26 குழந்தைகளுக்கும் சுமார் ஒரு ஆசிரியர் என்ற அளவில் உள்ளது; சில மதிப்பீடுகளின்படி, இது 24:1 ஆக மேம்பட்டுள்ளது. ஆனால், ஒரு நாட்டின் பணக்காரர்களுக்கும் ஏழைகளுக்கும் இடையிலான இடைவெளி சராசரி தனிநபர் வருமானத்தில் மறைந்திருப்பதைப் போலவே, இந்த தேசிய சராசரிக்குப் பின்னாலும் பெரும் ஏற்றத்தாழ்வுகள் மறைந்துள்ளன.

18 மாநிலங்கள் மற்றும் யூனியன் பிரதேசங்களால் கல்வி அமைச்சகத்திடம் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட தரவுகளின்படி, அரசுப் பள்ளிகளில் தற்போது 3,57,862 ஆசிரியர் பணியிடங்கள் காலியாக உள்ளன. இவற்றில் பெரும்பாலானவை—சுமார் 2,97,050 பணியிடங்கள்—தொடக்கக் கல்வி மட்டத்தில் உள்ளன. அடித்தளம் அமைக்கப்பட வேண்டிய தொடக்கக் கல்வி நிலையில் ஆசிரியர்கள் இல்லாதது, குழந்தைகளின் கற்றலில் நீண்டகால எதிர்மறைத் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும். உத்தரப் பிரதேசத்தில் மட்டும் 1,93,862 பணியிடங்கள் காலியாக உள்ளன; அதாவது, தேசிய அளவிலான மொத்த காலியிடங்களில் பாதிக்கும் மேலாகும். மத்தியப் பிரதேசம், கர்நாடகா மற்றும் ராஜஸ்தான் போன்ற மாநிலங்களிலும் பல்லாயிரக்கணக்கான காலியிடங்கள் உள்ளன.

மாநில அளவில் பல்லாயிரக்கணக்கான ஆசிரியர்களுக்குப் பற்றாக்குறை நிலவும் அதே வேளையில், தேசிய அளவிலான புள்ளிவிவரங்கள் பள்ளிகளில் உண்மையில் என்ன நடக்கிறது என்பதைப் பிரதிபலிப்பதில்லை. வயது அல்லது படிப்பு நிலையைப் பொருட்படுத்தாமல் வகுப்புகள் ஒன்றிணைக்கப்படுகின்றன; ஒரே ஆசிரியர் ஒரே நேரத்தில் பல வகுப்புகளைக் கையாள வேண்டியுள்ளது. மேலே குறிப்பிட்டபடி, தொலைதூரக் கிராமங்களில், பல வகுப்புகளைச் சேர்ந்த குழந்தைகள் ஒரே அறையில் நெருக்கமாக அடைக்கப்படும் நிலைக்கு நிலைமை சென்று கொண்டிருக்கிறது.

பீகார் ஒரு நம்பிக்கைக்குரிய உதாரணமாகும். கல்வி உள்கட்டமைப்பில் நீண்ட காலமாகப் பின்தங்கியிருந்த பீகார், பெருமளவிலான ஆசிரியர் நியமனங்கள் மூலம், ஒரே ஒரு ஆசிரியரைக் கொண்ட பள்ளிகளின் எண்ணிக்கையை 17,359-லிருந்து வெறும் 1,865 ஆகக் குறைத்துள்ளது—இது ஒரே ஆண்டில் 89 சதவிகிதக் குறைப்பாகும். அரசு இதற்கு முன்னுரிமை அளித்தால், குறுகிய காலத்தில் மாற்றம் சாத்தியம் என்பதை இது காட்டுகிறது. இதற்கிடையில், ஜார்க்கண்டில் இத்தகைய பள்ளிகளின் எண்ணிக்கை ஐந்து மடங்காகவும், மேற்கு வங்கத்தில் மூன்று மடங்காகவும் அதிகரித்துள்ளது. இது கணக்கெடுப்பில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களால் இருக்கலாம் என்று ஆய்வாளர்கள் சுட்டிக்காட்டினாலும், அதிகாரப்பூர்வ புள்ளிவிவரங்களை இன்னும் உன்னிப்பாக ஆராய வேண்டும் என்றும் அவர்கள் எச்சரிக்கின்றனர்.

எண்களுக்கு அப்பால், ஆசிரியர் பற்றாக்குறை ஒரு குழந்தையின் எதிர்காலத்தை எவ்வாறு பாதிக்கிறது என்பதைப் பற்றி சிந்தியுங்கள். ஒரே நேரத்தில் ஐந்து வகுப்புகளை நிர்வகிக்க வேண்டிய ஒரு ஆசிரியருக்கு, வாசிப்பில் பின்தங்கியிருக்கும் ஒரு குழந்தைக்கு சிறப்பு கவனம் செலுத்த நேரம் இருக்காது. ஆரம்பகால எழுத்தறிவுத் திட்டங்கள் வெற்றிபெற, அத்தகைய தனிப்பட்ட கவனம் இன்றியமையாதது. கூட்டல் மற்றும் கழித்தலில் அல்லது ஒரு புதிய வார்த்தையை உச்சரிக்கக் கற்றுக்கொள்வதில் சிறிது கூடுதல் உதவி தேவைப்படும் ஒரு குழந்தைக்கு அது கிடைக்கவில்லை என்றால், அது ஆசிரியரின் நேர்மையின்மையால் அல்ல; மாறாக, ஆசிரியர் எவ்வளவு அர்ப்பணிப்புடன் இருந்தாலும், அவரால் ஒரே நேரத்தில் ஐந்து பேராக இருக்க முடியாது என்பதே காரணம்.

பள்ளிகளில் சேர்க்கை விகிதத்தைப் போன்றது

அதனால்தான், பள்ளி மாணவர் சேர்க்கை விகிதங்களைப் போலவே, ஆசிரியர் காலிப்பணியிடங்களும் ஒரு பொதுப் பிரச்சினையாக இருக்க வேண்டும். பல தசாப்தங்களாக, ஒவ்வொரு குழந்தையையும் பள்ளிக்கு அனுப்புவதே இந்தியாவின் முக்கிய இலக்காக இருந்தது. ஆனால், ஒவ்வொரு வகுப்பறைக்கும் தகுதிவாய்ந்த ஆசிரியர்களைக் கொண்டுவருவது அடுத்த, மிகவும் கடினமான ஆனால் முக்கியமான படியாகும். இந்தியாவில் கற்றல் இடைவெளி பெரும்பாலும் இங்கிருந்துதான் தொடங்குகிறது.

ஒரு பெற்றோராகவோ அல்லது குடிமகனாகவோ நாம் உள்ளூரில் நம்மை நாமே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டிய முக்கியக் கேள்வி இதுதான்: நமது மாவட்டப் பள்ளிகளில் எத்தனை ஆசிரியர் பணியிடங்கள் உள்ளன, அவற்றில் எத்தனை காலியாக உள்ளன? இந்தக் கேள்விக்கான பதில், தேசிய சராசரியுடன் ஒப்பிடுகையில், நமது மாநிலத்தில் உள்ள ஒரு குழந்தை பள்ளிகளிடமிருந்து உண்மையில் எத்தகைய கவனத்தையும் அக்கறையையும் பெறுகிறது என்பதை வெளிப்படுத்தும்.