தடைபடும் பள்ளிக்கல்வி.. இடைநிறுத்தல் எங்கே ஏற்படுகிறது ?

ஒரு சிறுவன் தனது கிராமத்தில் எட்டாம் வகுப்பு வரை படிக்கிறான்; பள்ளி அவனது வீட்டிற்கு அருகிலேயே இருப்பதால், தினமும் நடந்து சென்று கல்வி கற்கிறான். ஒன்பதாம் வகுப்பில் சேர வேண்டுமானால், அவன் அடுத்த ஊரில் உள்ள ஒரு மேல்நிலைப் பள்ளிக்குச் செல்ல வேண்டியிருக்கிறது. இது அவன் இதுவரை தனியாகச் சென்றிராத தொலைவு; மேலும், அங்கு செல்வதற்கு நம்பகமான போக்குவரத்து வசதிகள் இல்லை, அதோடு அவனது குடும்பம் இதற்கான செலவுகளைத் திட்டமிடவும் இல்லை. அவன் பள்ளியை விட்டு விலக வேண்டும் என்று திட்டமிட்டு முடிவெடுப்பதில்லை. மாறாக, ஒரு நதி திடீரென வெள்ளப்பெருக்கு எடுப்பது போலன்றி, மெல்ல மெல்ல வறண்டு போவது போல, அவன் அமைதியாகப் பள்ளிக்குச் செல்வதை நிறுத்திவிடுகிறான்.
புள்ளிவிவரங்களின்படி, இந்தியக் கல்வி அமைப்பிலிருந்து ஒரு குழந்தை வெளியேறும் மிக முக்கியமான தருணம் இதுதான். இதனுடன் தொடர்புடைய புள்ளிவிவரங்கள், பல குடும்பங்கள் உணர்ந்திருப்பதை விட மிகவும் தீவிரமானவை.

அரசாங்கத்தின் சமீபத்திய பள்ளி மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பான ‘யு.டி.ஐ.எஸ்.இ+’ (UDISE+) தரவுகளின்படி, குழந்தைகளின் வயது அதிகரிக்க அதிகரிக்க, பள்ளியை விட்டு விலகும் விகிதமும் தெளிவாகவும், வேகமாகவும் அதிகரிக்கிறது. தொடக்கக் கல்வி நிலையில் (வகுப்புகள் 1 முதல் 5 வரை), பள்ளியை விட்டு விலகும் விகிதம் வெறும் 0.3 சதவீதம் மட்டுமே; இது மிகக் குறைவு. சிறு குழந்தைகளைப் பள்ளியில் சேர்ப்பதற்கும், அவர்களைத் தொடர்ந்து படிக்க வைப்பதற்கும் பல தசாப்தங்களாக மேற்கொள்ளப்பட்ட முயற்சிகளின் வெற்றியை இது காட்டுகிறது. மேல் தொடக்கக் கல்வி நிலையில் (வகுப்புகள் 6 முதல் 8 வரை), இந்த விகிதம் 3.5 சதவீதமாக உயர்கிறது. இது இன்னும் ஒப்பீட்டளவில் குறைவுதான் என்றாலும், அதிகரித்து வருகிறது. அதன் பிறகு, இரண்டாம் நிலை கல்வியில் (வகுப்புகள் 9 மற்றும் 10), இந்த விகிதம் திடீரென 11.5 சதவீதமாக உயர்கிறது. இது மேல் தொடக்கக் கல்வி நிலையை விட நான்கு மடங்கும், தொடக்கக் கல்வி நிலையை விட முப்பது மடங்கிற்கும் மேலான அளவாகும்.

கல்வி நிலைகளுக்கு இடையிலான மாற்ற விகிதங்களும் (Transition rates) இதே உண்மையை வேறொரு கோணத்தில் உணர்த்துகின்றன. தொடக்கப் பள்ளியை முடிக்கும் குழந்தைகளில் 92.2 சதவீதம் பேர் மேல் தொடக்கப் பள்ளிக்குச் செல்கிறார்கள்; இது ஒரு நல்ல விகிதமாகும். மேல் தொடக்கப் பள்ளியை முடிப்பவர்களில் 86.6 சதவீதம் பேர் இரண்டாம் நிலை பள்ளிக்குச் செல்கிறார்கள். ஆனால், இரண்டாம் நிலை பள்ளிக்குச் சென்றவர்களில், 75.1 சதவீதம் பேர் மட்டுமே மேல்நிலை கல்விக்கு (வகுப்புகள் 11 மற்றும் 12) செல்கிறார்கள். எளிமையாகச் சொன்னால், பத்தாம் வகுப்பு வரை படிக்கும் இந்தியக் குழந்தைகளில் சுமார் நான்கில் ஒருவர், அடுத்த ஆண்டில் பதினொன்றாம் வகுப்பில் சேருவதில்லை. ஏன் இந்த குறிப்பிட்ட வயது வரம்பு (சுமார் 14 முதல் 16 வயது வரை) ஒரு செங்குத்தான சரிவு போலச் செயல்படுகிறது? இதற்கு முந்தைய கல்வி மாற்றங்கள் ஏன் இவ்வளவு சிக்கலானதாக இருப்பதில்லை? இதற்கான காரணங்களில் ஒன்று கட்டமைப்பு சார்ந்தது. தொடக்கப் பள்ளிகளுடன் ஒப்பிடுகையில், மேல்நிலைப் பள்ளிகளின் எண்ணிக்கை மிகக் குறைவு மற்றும் அவை பரவலாக அமைந்துள்ளன.

இதனால், முன்பு நடந்து பள்ளிக்குச் சென்ற பல குழந்தைகள், இப்போது நீண்ட தூரம் பயணிக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்படுகிறார்கள். இதற்குப் பேருந்து கட்டணம் அல்லது மிதிவண்டி தேவைப்படலாம், ஆனால் பல குடும்பங்களால் இதைச் சமாளிக்க முடிவதில்லை. மற்றொரு காரணம் பொருளாதார ரீதியானது. பதின்ம வயதினர் வேலை செய்யக்கூடிய வயதில் இருப்பதால், நிதி நெருக்கடியில் உள்ள குடும்பங்களுக்கு, குழந்தையைத் தொடர்ந்து பள்ளிக்கு அனுப்புவது ஒரு இழப்பாகத் தெரிகிறது. அந்த குழந்தை வேலைக்குச் சென்றால் கிடைக்கும் வருமானம் அல்லது வீட்டில் செய்யும் உதவி, கல்வியைத் தொடர்வதை விட முக்கியமாகக் கருதப்படுகிறது; குறிப்பாக, பெரிய குடும்பங்களில் மூத்த குழந்தைக்கு இந்த நிலை அதிகம் ஏற்படுகிறது. மேலும், குறிப்பாகப் பெண் குழந்தைகளின் விஷயத்தில், நீண்ட தூரப் பயணம் தொடர்பான பாதுகாப்பு அச்சங்களும், இந்த வயதில் தீவிரமடையும் சமூக அழுத்தங்களும் கல்வியைத் தொடர்வதில் பெரும் தடைகளாக உள்ளன.

இந்தத் தரவுகளை ஆய்வு செய்யும் நிபுணர்கள் ஒரு முக்கியமான கவலையை எழுப்பியுள்ளனர்: தற்போது மேல்நிலைக் கல்வியில் இடைநிற்றல் விகிதம் 11.5 சதவீதமாகவும், கல்வியைத் தொடர்ந்து முடிப்பவர்களின் விகிதம் வெறும் 47.2 சதவீதமாகவும் உள்ளது. அதாவது, மேல்நிலைக் கல்விக்குச் செல்லும் மாணவர்களில் பாதிக்கும் குறைவானவர்களே படிப்பை முழுமையாக முடிக்கிறார்கள். இந்த நிலை நீடித்தால், 2030-ஆம் ஆண்டிற்குள் அனைவருக்கும் பள்ளி கல்வி என்ற இலக்கை இந்தியா அடைவதில் சிக்கல் ஏற்படலாம். இந்த இலக்கு, தேசிய கல்விக் கொள்கையின் (National Education Policy) ஒட்டுமொத்த நோக்கங்களிலும் மிக முக்கியமான ஒன்றாகும்.

பதினொரு வயதில், ஒரே வகுப்பறையில், சமமான திறமையுடன் பயின்ற இரு குழந்தைகளை எடுத்துக்கொள்வோம். ஒரு குழந்தை மேல்நிலைப் பள்ளிக்கு அருகில் வசிக்கிறது; அதன் குடும்பத்தால் பயணச் செலவுகளையும் புத்தகங்களுக்கான செலவுகளையும் தாங்கிக்கொள்ள முடிகிறது. மற்றொரு குழந்தை பள்ளியிலிருந்து வெகு தொலைவில் வசிக்கிறது; அதன் குடும்பத்தில், கல்விக்காகச் செலவிடும் ஒவ்வொரு ரூபாயும், வீட்டு வாடகை அல்லது உணவுத் தேவைக்கான பணத்துடன் போட்டியிடுகிறது. பதினாறு வயதை எட்டும்போது, ​​இவர்களில் ஒருவர் மட்டுமே தொடர்ந்து பள்ளியில் இருக்கக்கூடும். இந்த வேறுபாட்டிற்கும், அந்தந்த குழந்தைகளின் திறமைக்கும் அல்லது முயற்சியிற்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை.

இந்தியாவில் பத்தாம் வகுப்பு வரை பயிலும் பதின்ம வயதினரில் சுமார் கால் பகுதியினர், பதினொன்றாம் வகுப்புக்குச் செல்லும் முன்பே கல்வி அமைப்பிலிருந்து வெளியேறிவிடுகிறார்கள். இந்த புள்ளிவிவரம், பொதுவாகக் கவனிக்கப்படுவதை விட அதிக முக்கியத்துவம் பெற வேண்டிய ஒன்று. ஏனெனில், இது குழந்தைகளின் திறமை, ஆர்வம் அல்லது குடும்பத்தின் அலட்சியம் சார்ந்த பிரச்சனை அல்ல. இது ஒரு குறிப்பிட்ட, அடையாளம் காணக்கூடிய தடைகள்—அதாவது தொலைவு, செலவு மற்றும் பாதுகாப்பு—குறித்தது; இவை ஒரு குறிப்பிட்ட வயதினரிடையே மிக அதிகமாகக் காணப்படுகின்றன.

ஒரு குடிமகனுக்கோ அல்லது உள்ளூர் சமூகத்திற்கோ, “பள்ளி இடைநிற்றல் ஒரு பிரச்சனையா?” என்று கேட்பதில் பெரிய பயன் இல்லை; ஏனெனில், அது ஒரு பிரச்சனை என்பதை அனைவரும் பொதுவாக ஒப்புக்கொள்கிறார்கள். முக்கியமான கேள்வி என்னவென்றால், உங்கள் பகுதியில் உள்ள அந்த குறிப்பிட்ட நடைமுறைத் தடைகள்—உதாரணமாக, பேருந்து வசதி இல்லாமை, கட்டணத்தைச் செலுத்த முடியாத சூழல் அல்லது பாதுகாப்பற்ற நடைபாதை—அடையாளம் காணப்பட்டு சரிசெய்யப்பட்டுள்ளனவா? அல்லது, ஒவ்வொரு பதின்ம வயது இளைஞரின் வாழ்விலும் இத்தகைய தடைகள் அமைதியாக, கவனத்திற்கு வராமல் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கின்றனவா?

ஆதாரங்கள்: ஒருங்கிணைந்த மாவட்ட கல்வி தகவல் அமைப்பு (UDISE+), 2024-25; கல்வி அமைச்சகம், இந்திய அரசு (பள்ளி நிலைகளின் வாரியான இடைநிற்றல் மற்றும் கல்வி நிலை மாற்ற விகிதங்கள் குறித்த தரவுகள்); தேசிய கல்விக் கொள்கை 2020 (அனைவருக்கும் பள்ளி கல்வி என்ற இலக்குகள்).