குழந்தைகளுக்குப் புரியாத மொழியில் கற்பிக்கும் பள்ளிகளை ஏன்  பெற்றோர்கள் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள்?

ஒரு சிறிய நகரத்தில் வசிக்கும் தாய் ஒருவர், தனது மகளை உள்ளூர் மொழியில் பாடங்களைக் கற்பிக்கும் அரசுப் பள்ளியிலிருந்து அழைத்து வந்து, ஆங்கில வழிக் கல்வி வழங்கும் தனியார் பள்ளியில் சேர்க்கிறார். அந்தச் சிறுமிக்கு ஆங்கிலம் சரளமாகத் தெரியாது; அவரது வீட்டில் யாருக்கும் ஆங்கிலம் தெரியாது. முதல் ஆண்டில், அந்தச் சிறுமி வகுப்பறையில் நடப்பவற்றைப் புரிந்துகொள்ளவே மிகவும் சிரமப்படுகிறாள். இது அந்தத் தாய்க்குத் தெரிந்திருந்தும், அவர் அந்த மாற்றத்தைச் செய்கிறார்.

இந்தியாவில் லட்சக்கணக்கான குடும்பங்களில் எடுக்கப்படும் இந்த முடிவை, வெறும் குழப்பம் என்றோ அல்லது அந்தஸ்துக்காகச் செய்யப்படும் செயல் என்றோ எளிதாகக் கடந்துவிட முடியாது. இது ஒரு தீவிரமான, நன்கு பரிசீலிக்கப்பட்ட சமரசமாகும். கல்வி குறித்த ஆய்வுகள், ஒன்றுக்கொன்று முரணான இரண்டு உண்மைகளைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன: குழந்தைகள் அடிப்படை விஷயங்களை, தங்களுக்கு ஏற்கனவே தெரிந்த மொழியில்தான் மிகச் சிறப்பாகக் கற்றுக்கொள்ள முடியும். அதே சமயம், இந்தியாவில் உயர்கல்வி, தனியார் துறை வேலைவாய்ப்புகள் மற்றும் பொருளாதார முன்னேற்றம் ஆகியவற்றிற்கு ஆங்கிலமே மிக முக்கியமான நுழைவாயிலாகத் திகழ்கிறது.

புள்ளிவிவரங்கள் சொல்வதென்ன?

புள்ளிவிவரங்கள் இந்தச் சூழலைத் தெளிவாகக் காட்டுகின்றன. தேசிய அளவில் அரசுப் பள்ளிகளில் சேரும் மாணவர்களின் விகிதம், 2014-15-ல் சுமார் 56.8 சதவீதமாக இருந்தது, 2023-24-ல் அது சுமார் 50 சதவீதமாகக் குறைந்துள்ளது. பத்தாண்டுகளுக்கும் குறைவான காலத்தில், அரசுப் பள்ளிகளிலிருந்து தனியார் பள்ளிகளை நோக்கிய ஒரு பெரிய நகர்வு நிகழ்ந்துள்ளது. ‘அசிம் பிரேம்ஜி அறக்கட்டளை’ (Azim Premji Foundation) நடத்திய ஆய்வின்படி, தனியார் பள்ளிகளைத் தேர்ந்தெடுக்கும் குடும்பங்களில் 16 சதவீதம் பேர், ஆங்கில வழிக் கல்வியையே முதன்மைக் காரணமாகக் குறிப்பிடுகின்றனர். அதே சமயம், அரசுப் பள்ளிகளைத் தேர்ந்தெடுக்கும் குடும்பங்களில் இந்த விகிதம் வெறும் 1 சதவீதம் மட்டுமே. இத்தகைய குடும்பங்களைப் பொறுத்தவரை, பள்ளியை மாற்றுவதற்கான முடிவு, வெளிப்படையாகவும் திட்டமிட்டும் மொழியை அடிப்படையாகக் கொண்டே எடுக்கப்படுகிறது.

இங்கிருந்துதான் இந்த விவகாரம் மேலும் சிக்கலானதாகவும், அதே சமயம் பல உண்மைகளை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவருவதாகவும் மாறுகிறது. ‘ஆங்கில வழிக் கல்வி’ என்று விளம்பரப்படுத்திக்கொள்ளும் பல பள்ளிகளில், நடைமுறையில் ஆங்கிலத்தில் கற்பித்தல் என்பது மிகக் குறைவாகவே உள்ளது. அதே அசிம் பிரேம்ஜி அறக்கட்டளையின் ஆய்வின்படி, 52 சதவீதப் பள்ளிகள் தங்களை ‘ஆங்கில வழிப் பள்ளிகள்’ என்று கூறிக்கொண்டாலும், வகுப்பறையில் உண்மையாகவே ஆங்கிலத்தில் கற்பிக்கும் பள்ளிகள் சுமார் 25 சதவீதம் மட்டுமே. பெற்றோர்கள் பணம் கொடுத்து வாங்கும் ‘ஆங்கில வழிக் கல்வி’ என்ற பெயருக்கும், உண்மையில் குழந்தைகளுக்குக் கிடைக்கும் கல்விக்கும் இடையே மிகப்பெரிய இடைவெளி உள்ளது. இந்த உண்மை, பள்ளியைத் தேர்ந்தெடுக்கும் பல குடும்பங்களுக்குத் தெரிவதே இல்லை.

கிராமங்களின் என்ன நிலை

இதன் விளைவாகக் கிடைக்கும் கற்றல் முடிவுகள், இந்தச் சூழலை மிகத் தெளிவாக உணர்த்துகின்றன. ASER தரவுகளின்படி, இந்தியாவின் கிராமப்புறங்களில் ஐந்தாம் வகுப்பு பயிலும் மாணவர்களில் நான்கில் ஒரு பங்கினர் மட்டுமே ஒரு எளிய ஆங்கில வாக்கியத்தை வாசிக்க முடிகிறது; எட்டாம் வகுப்பு மாணவர்களில் கூட பாதி பேருக்கு மட்டுமே இது சாத்தியமாகிறது. பல குழந்தைகள், தாங்கள் இன்னும் முழுமையாகக் கற்றுக்கொள்ளாத ஒரு மொழியில் கல்வி கற்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளனர். இது, அவர்களுக்கு ஏற்கனவே தெரிந்த மொழியில் கற்பிக்கப்படுவதை விட மோசமான விளைவையே ஏற்படுத்துகிறது.

இந்தியாவின் 2020-ஆம் ஆண்டு தேசியக் கல்விக் கொள்கை, இந்தப் சிக்கலை நேரடியாக எதிர்கொள்ள முயல்கிறது. இதன்படி, குழந்தைகள் ஐந்தாம் வகுப்பு வரையிலும், முடிந்தால் எட்டாம் வகுப்பு வரையிலும், தங்கள் தாய்மொழியிலோ அல்லது தங்களுக்கு நன்கு தெரிந்த பிராந்திய மொழியிலோ கல்வி கற்க வேண்டும் என்று பரிந்துரைக்கப்படுகிறது. அடிப்படை கற்றல், வாசிப்புத் திறன் மற்றும் கணித அறிவு ஆகியவை, ஒரு குழந்தை ஏற்கனவே சிந்திக்கும் மொழியில் கற்பிக்கப்படும்போதுதான் சிறப்பாக அமையும் என்பதை உலகளாவிய கல்வி ஆய்வுகள் உறுதிப்படுத்துகின்றன. இந்தக் கொள்கை ஆங்கிலத்திற்கு எதிரானது அல்ல; மாறாக, ஆங்கிலத்தை ஒரு பாடமாகச் சிறப்பாகக் கற்பிக்க வேண்டும் என்றுதான் இது வலியுறுத்துகிறது. மாறாக, ஒரு குழந்தை ஆங்கிலத்தில் முழுமையான புலமை பெறுவதற்கு முன்பே, அனைத்துப் பாடங்களையும் கற்பிக்கும் ஊடகமாக ஆங்கிலத்தை மட்டும் பயன்படுத்துவது சரியல்ல என்று இது வாதிடுகிறது.

ஆங்கில வழிக் கல்வி

இங்குள்ள சிக்கல் என்னவென்றால், இந்தக் கொள்கைப் பரிந்துரை, லட்சக்கணக்கான பெற்றோர்களின் நம்பிக்கைக்கு நேர்மாறாக உள்ளது. இந்தியாவின் தற்போதைய வேலைவாய்ப்புச் சந்தையைச் சரியாகப் புரிந்துகொண்டுள்ள பல பெற்றோர்கள், ஆங்கில வழிக் கல்விதான் தங்கள் குழந்தைகளுக்குச் சிறந்த எதிர்காலத்தை வழங்கும் என்று நம்புகின்றனர். இந்தியாவில் உயர்கல்வி, தனியார் துறை வேலைவாய்ப்புகள், அரசுப் போட்டித் தேர்வுகள் மற்றும் சர்வதேச வாய்ப்புகள் என அனைத்திலும் ஆங்கிலமே ஆதிக்கம் செலுத்துகிறது. எனவே, ஒரு பெற்றோர் தங்கள் குழந்தையை ஆங்கில வழிப் பள்ளிக்கு அனுப்பும்போது, ​​அது வெறும் பேஷன் (fashion) சார்ந்த முடிவு மட்டுமல்ல; மாறாக, தங்கள் குழந்தையின் நீண்டகால பொருளாதார முன்னேற்றத்தைக் கருத்தில் கொண்டு எடுக்கப்படும் ஒரு பகுத்தறிவு சார்ந்த முடிவாகும். குறிப்பாக, தங்கள் குடும்பத்திலேயே முதல் தலைமுறையாக ஒரு குழந்தை அலுவலகப் பணியிலோ அல்லது தொழில்முறை சார்ந்த துறையிலோ நுழைய வேண்டும் என்று விரும்பும் குடும்பங்களுக்கு இது மிக முக்கியமானது.

தொடக்கக் காட்சியில் குறிப்பிடப்பட்ட அந்தச் சிறுமியின் நிலையைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். அவள் சேரும் புதிய பள்ளியில், முறையான வழிகாட்டுதலுடன் ஆங்கிலத்தில் கற்பிக்கப்பட்டால், அவள் காலப்போக்கில் ஆங்கிலத்தில் நல்ல புலமையைப் பெற்று, அதன் மூலம் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க நன்மையைப் பெறக்கூடும். ஆனால், பெரும்பாலான பள்ளிகள் செய்வது போல, வெறும் ‘ஆங்கில வழிப் பள்ளி’ என்று பெயரளவில் மட்டும் இருந்து, தரமான கல்வியை வழங்கத் தவறினால், அந்தச் சிறுமிக்குத்தான் பெரும் பாதிப்பு ஏற்படும். ஒருபுறம், அவளுக்குப் புரியாத மொழியில் கற்பிக்கப்படுவதால் அடிப்படை கற்றல் திறன் பலவீனமடைகிறது; மறுபுறம், அவளுடைய பெற்றோர்கள் எதிர்பார்த்த ஆங்கிலப் புலமையும் அவளுக்குக் கிடைப்பதில்லை.

இத்தகைய சூழலில், அவள் இரண்டு பக்கமும் இழப்பைச் சந்திக்கும் அபாயத்திற்கு உள்ளாகிறாள். இன்று இத்தகைய முடிவை எதிர்கொள்ளும் ஒரு குடும்பம், ஒரு பள்ளியைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது, ​​”இது ஆங்கில வழிப் பள்ளியா?” என்று மட்டும் கேட்பது போதுமானதல்ல; ஏனெனில், இந்த முத்திரை பார்ப்பதற்குத் தோன்றுவதை விட மிகக் குறைந்த பொருளை மட்டுமே கொண்டிருப்பதாகத் தரவுகள் காட்டுகின்றன. அதற்குப் பதிலாக, இன்னும் துல்லியமான ஒரு கேள்வியைக் கேட்க வேண்டும்: “இங்கு ஆங்கிலம் உண்மையில் எவ்வாறு கற்பிக்கப்படுகிறது? ஒரு குறிப்பிட்ட வகுப்பு நிலையை அடையும்போது, ​​குழந்தைகள் ஆங்கிலத்தில் நம்பிக்கையுடன் வாசிக்கவும் பேசவும் செய்கிறார்கள் என்பதை, வெறும் வார்த்தைகளால் மட்டுமல்லாமல், ஆதாரங்களுடன் இந்தப் பள்ளியால் நிரூபிக்க முடியுமா?”

ஆதாரங்கள்: அசிம் பிரேம்ஜி அறக்கட்டளை (Azim Premji Foundation) – தனியார் பள்ளிகளில் சேரும் போக்குகள் மற்றும் ஆங்கில வழிப் பள்ளிகளில் உள்ள கற்பித்தல் இடைவெளிகள் குறித்த ஆய்வுகள்; வருடாந்திர கல்வி நிலை அறிக்கை (ASER) – 5 மற்றும் 8-ஆம் வகுப்பு மாணவர்களின் ஆங்கில வாசிப்புத் திறன் குறித்த தரவுகள்; தேசிய கல்விக் கொள்கை 2020 (கல்வி அமைச்சகம், இந்திய அரசு) – பயிற்று மொழி குறித்த பரிந்துரைகள்.