வாழ்வையும் சுதந்திரத்தையும் பாதுகாக்கும்.. அரசியலமைப்பு 21-வது சட்டப்பிரிவைப் பற்றி உங்களுக்குத் தெரியுமா?

இந்திய அரசியலமைப்பின் 21வது சரத்து, வெறும் ஆறு முக்கிய ஆங்கில வார்த்தைகளைக் கொண்டுள்ளது: “சட்டத்தால் நிறுவப்பட்ட நடைமுறையின்படி அன்றி, எந்தவொரு நபரும் தனது உயிரிலிருந்தோ அல்லது தனிப்பட்ட சுதந்திரத்திலிருந்தோ பறிக்கப்படக்கூடாது.” முதல் பார்வையில், இது தன்னிச்சையான கைது அல்லது மரணதண்டனைக்கு எதிரான ஒரு எளிய உத்தரவாதமாகத் தோன்றலாம். சுதந்திரத்தின் முதல் மூன்று தசாப்தங்களுக்கு, நீதிமன்றங்கள் கூட இதை அத்தகைய குறுகிய கண்ணோட்டத்தில்தான் பார்த்தன. இருப்பினும், 1978-ல் எந்தக் காரணமும் கூறப்படாமல் ஒரு பெண்ணுக்கு கடவுச்சீட்டு மறுக்கப்பட்ட வழக்கு, இந்த ஆறு வார்த்தைகளின் அர்த்தத்தை என்றென்றைக்குமாக மாற்றிவிட்டது.

மேனகா காந்தி வழக்கு – ஒரு புதிய அத்தியாயத்தின் தொடக்கம்:

பத்திரிகையாளர் மேனகா காந்தியின் கடவுச்சீட்டு, எந்தவித முன்னறிவிப்போ காரணமோ இன்றி அரசாங்கத்தால் பறிமுதல் செய்யப்பட்டது. இதை எதிர்த்து அவர் உச்ச நீதிமன்றத்தை அணுகினார். ‘மேனகா காந்தி எதிர் இந்திய ஒன்றியம்’ (1978) வழக்கில் உச்ச நீதிமன்றம் ஒரு வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க தீர்ப்பை வழங்கியது. மேனகா காந்தி எதிர் இந்திய ஒன்றியம் (1978) வழக்கு, இந்திய அரசியலமைப்பு வரலாற்றில் ஒரு மிக முக்கியமான மைல்கல் தீர்ப்பாகக் கருதப்படுகிறது. இந்தத் தீர்ப்பு 1978 ஜனவரி 25 அன்று வழங்கப்பட்டது. இந்த வழக்கு, தனிநபர் சுதந்திரம் தொடர்பான சட்டத்தின் உரிய நடைமுறைக் கொள்கையை வலுப்படுத்தியது.

ஒருவரின் வாழ்வையோ சுதந்திரத்தையோ கட்டுப்படுத்தும் எந்தவொரு சட்டமும் எழுத்துப்பூர்வமாக நியாயமானதாக இருக்க முடியாது என்பதை நீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியது. அது நேர்மையானதாகவும், நியாயமானதாகவும், பகுத்தறிவுள்ளதாகவும் இருக்க வேண்டும். சர்வாதிகார அல்லது தன்னிச்சையான சட்டங்கள் இனி செல்லுபடியாகாது என்றும் அது தீர்ப்பளித்தது. இந்த ஒற்றைத் தீர்ப்பு நீதிமன்றங்களுக்கு ஒரு புதிய கதவைத் திறந்தது.

பல தசாப்தங்களாக விரிவடைந்துள்ள அடிப்படை உரிமைகள்:

அந்த ஆறு வார்த்தைகளின் அடிப்படையில், உச்ச நீதிமன்றம் பின்னர் பல முக்கிய உரிமைகளை சட்டப்பிரிவின் 21-வது வரம்பின் கீழ் கொண்டு வந்தது:

வேலைவாய்ப்புக்கான உரிமை (1985 – ஓல்கா டெல்லிஸ் வழக்கு): வாழ்வதற்கான உரிமை என்பது உயிருடன் இருப்பது மட்டுமல்ல என்று நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. கண்ணியத்துடன் வாழ்வதற்கு அவசியமான ‘வாழ்வாதாரத்திற்கான உரிமை’யும் அதில் அடங்கும்.

தனியுரிமைக்கான உரிமை (2017 – நீதிபதி கே.எஸ். புட்டசாமி வழக்கு): 1994-ஆம் ஆண்டின் ஆர். ராஜகோபால் வழக்கின் அடிப்படையில், உச்ச நீதிமன்றம் 2017-ஆம் ஆண்டில் ‘தனியுரிமைக்கான உரிமையை’ அனைத்துக் குடிமக்களின் அடிப்படை உரிமையாக ஒருமனதாக அறிவித்தது. இது டிஜிட்டல் தரவுப் பாதுகாப்பு முதல் டிஜிட்டல் அடையாளங்களின் ஒழுங்குமுறை வரை சமூகத்தின் ஒவ்வொரு அமைப்பிலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

சுயமரியாதை – தன்னாட்சி (2018 – நவதேஜ் சிங் ஜோஹர் வழக்கு): சட்டப்பிரிவு 21, LGBTQ+ குடிமக்களின் உரிமைகளையும் சுயமரியாதையையும் பாதுகாக்கிறது என்று கூறி, பிரிட்டிஷ் காலத்து அடிமை ஒழிப்புச் சட்டங்கள் ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டன.

கண்ணியமான மரணம் (2018 – காமன் காஸ் வழக்கு): குணப்படுத்த முடியாத நோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு, முன்கூட்டிய மருத்துவ வழிகாட்டுதல்களின் அடிப்படையில் கண்ணியத்துடன் இறப்பதற்கான உரிமை அனுமதிக்கப்பட்டது.

இது ஒரு நிலையான பட்டியல் அல்ல.. ஒரு உயிருள்ள கொள்கை:

பல குடிமக்கள் அடிப்படை உரிமைகளை, பள்ளியில் தாங்கள் கற்கும் ஒரு திட்டமிடப்பட்ட பட்டியலாகவே கருதுகின்றனர். ஆனால், சட்டப்பிரிவு 21 ஒருபோதும் கட்டுப்படுத்தும் பட்டியலாகச் செயல்படவில்லை. சமூகம் மாற மாறவும், புதிய பிரச்சினைகள் எழ எழவும், அது ஒரு ‘உயிருள்ள கொள்கையாக’ விரிவடைந்து பரிணமித்தது.

1949-ல் அரசியலமைப்பை உருவாக்கியவர்கள் முன்னறிந்திராத டிஜிட்டல் தனியுரிமை, சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு மற்றும் வாழ்க்கை சுயாட்சி போன்ற நவீனப் பிரச்சினைகள் அனைத்தும், குடிமக்கள் நீதிமன்றங்களைக் கேள்வி எழுப்பியதன் மூலமாக மட்டுமே சட்டப்பிரிவின் 21-வது கீழ் வந்துள்ளன.

சராசரி குடிமகனுக்கு இது ஏன் முக்கியமானது?

இன்று, ஒரு அரசு அலுவலகம் சட்டப்பூர்வ அடிப்படை ஏதுமின்றி ஆவணங்களைக் கோரினாலோ, ஒரு தனியார் நிறுவனம் அனுமதியின்றி தனிப்பட்ட தரவுகளைச் சேகரித்தாலோ, அல்லது முறையான சட்ட நடைமுறைகள் இன்றி ஒருவரை வெளியேற்றினாலோ, இவை அனைத்தும் சட்டப்பிரிவு 21-ஐ மீறுவதாகும்.

அரசியலமைப்புச் சட்டம் என்பது வெறும் பக்கங்களில் எழுதப்பட்ட எழுத்துக்கள் மட்டுமல்ல. ‘இது உண்மையிலேயே என் வாழ்வையும் சுதந்திரத்தையும் மதிக்கிறதா?’ என்று அதிகாரிகளிடம் கேள்வி கேட்கத் துணியும் ஒவ்வொரு குடிமகனின் கையிலுமுள்ள மிகவும் சக்திவாய்ந்த ஆயுதம் அதுவே.