இளம் இந்தியாவிற்கு முதுமை ஒரு சவால்.. 2050-ஆம் ஆண்டில் என்ன நடக்கும் தெரியுமா?

பீகாரில் உள்ள ஒரு சிறிய ஊரில், 70 வயதான மூதாட்டி ஒருவர் தன் படுக்கையில் தனியாக அமர்ந்திருக்கிறார். அவரது பிள்ளைகள் பெங்களூருவிலும் துபாயிலும் வசிக்கின்றனர். அவர் தனது அன்றாட உணவையும், மருந்துகளையும், இறுதியில் தனது தனிமையையும் தாங்கிக்கொள்கிறார். இந்தக் குடும்பத்தில் யாரும் எந்தத் தவறும் செய்யவில்லை. ஆனால், இது நாட்டில் வேகமாக மாறிவரும் முதுமைக்கால வாழ்க்கைமுறைக்கு ஒரு தெளிவான எடுத்துக்காட்டாகும். நம் நாட்டில் உள்ள பலரால் கற்பனை செய்வதை விட வேகமாக இதுபோன்ற கதைகள் மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்கின்றன.

பல தசாப்தங்களாக, இந்தியா தன்னை ஒரு ‘இளம் தேசம்’ என்று கருதி வருகிறது. வேலைவாய்ப்புக் கொள்கைகள் முதல் அரசியல் தொலைநோக்குப் பார்வை வரை அனைத்தையும் அதுவே நிர்ணயித்துள்ளது. இருப்பினும், ஐக்கிய நாடுகள் மக்கள் தொகை நிதியத்தின் (UNFPA) கூற்றுப்படி, 2050-ஆம் ஆண்டில், இந்தியாவில் 60 மற்றும் அதற்கு மேற்பட்ட வயதுடையவர்களின் எண்ணிக்கை மொத்த மக்கள் தொகையில் 20 சதவீதத்தைத் தாண்டும். இது இன்றைய சதவீதத்தை விட இரண்டு மடங்குக்கும் அதிகமாகும். 2046-ஆம் ஆண்டில், இந்திய வரலாற்றில் முதன்முறையாக, 15 வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகளை விட முதியவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாக இருக்கும்.

மக்கள்தொகை சமநிலையில் மாற்றம்:

இது தொலைதூர எதிர்காலக் கணிப்பு அல்ல. இன்று 40 வயதாக இருக்கும் ஒவ்வொருவரும், 2046-ஆம் ஆண்டுக்குள் முதியோர் மக்கள் தொகையின் ஒரு பகுதியாகிவிடுவார்கள். இளம் மனிதவளத்திற்காகக் கட்டமைக்கப்பட்ட இந்தியா, அடுத்த தலைமுறைக்குள் வயதுக்கு ஏற்ற அமைப்பாக மாற வேண்டும்.

இருப்பினும், இந்தியா முதுமையடைகிறதா இல்லையா என்பது உண்மையான கேள்வி அல்ல. அந்த முதுமைக்கு போதுமான பாதுகாப்பு வலை இருக்கிறதா என்பதுதான் கேள்வி!

நிதிப் படுகுழியில் முதுமையடைதல்:

இது தொடர்பான தற்போதைய புள்ளிவிவரங்கள் மிகவும் கவலை அளிப்பதாக உள்ளன:

ஏழ்மையான பிரிவுகளில் அதிக மக்கள்தொகை: இந்தியாவின் முதியவர்களில் 40 சதவீதத்திற்கும் அதிகமானோர் மிகவும் ஏழ்மையான வருமானப் பிரிவில் வாழ்கின்றனர்.

வருமான ஆதாரங்களின் பற்றாக்குறை: சுமார் 18.7 சதவீத முதியவர்களுக்கு ஓய்வூதியம், சேமிப்பு அல்லது குடும்ப ஆதரவு போன்ற எந்த வருமான ஆதாரமும் இல்லை.

பெரும் எண்ணிக்கையிலான இந்தியர்களுக்கு, முதுமை என்பது வெறும் உடல்ரீதியான வயது வரம்பு மட்டுமல்ல. அது ஒரு அமைதியான பொருளாதார நெருக்கடி.

கூட்டுக் குடும்பங்களின் வீழ்ச்சி – மாற்றப்பட்ட சமன்பாடுகள்:

முன்னர், முதுமைக்காலப் பாதுகாப்பு என்பது குடும்பத்திற்குள்ளேயும், கூட்டுக் குடும்ப அமைப்புக்குள்ளேயும் இருந்தது. ஆனால் இன்று நிலைமை மாறிவிட்டது:

சிறிய குடும்பங்கள் பொறுப்புகளைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கையைக் குறைத்துள்ளன.வேலைவாய்ப்புக்காக மற்ற பிராந்தியங்களுக்கும் நாடுகளுக்கும் இடம்பெயர்வதால், குழந்தைகள் விலகி இருக்க நிர்பந்திக்கப்படுகிறார்கள். அதிகரித்த வாழ்க்கைச் செலவின் காரணமாக, பிள்ளைகள் தங்கள் சொந்தக் குடும்பத்தையும் பெற்றோரின் குடும்பத்தையும் ஒரே நேரத்தில் ஆதரிப்பது சவாலாகியுள்ளது.

ஜப்பான், தென் கொரியா மற்றும் ஐரோப்பிய நாடுகள், தங்கள் மக்கள் தொகை முதுமையடைவதற்கு முன்பே, தங்களின் பொருளாதாரம், ஓய்வூதியம் மற்றும் சுகாதார உள்கட்டமைப்புகளை வலுப்படுத்தியுள்ளன. ஆனால் இந்தியா, போதுமான நிதி மற்றும் போதிய தயாரிப்பு நேரம் இல்லாமல் இந்தச் சவாலை எதிர்கொள்கிறது. பொருளாதார வல்லுநர்கள் இதை, “செல்வந்தராவதற்கு முன்பே வயதாகிவிடும் அபாயம்” என்று குறிப்பிடுகின்றனர்.

நம் முன் உள்ள கேள்வி இதுதான்:

இது பீதியடைய வேண்டிய நேரமல்ல, மாறாக ஒரு உறுதியான திட்டத்துடன் முன்னோக்கிச் செல்ல வேண்டிய நேரம். அரசாங்கமும் சமூகமும் இப்போது அமைப்புசாரா துறையில் உள்ள தொழிலாளர்களுக்கான ஓய்வூதியப் பாதுகாப்பு மற்றும் முதியோர் நலப் பராமரிப்பு போன்ற விஷயங்களில் கவனம் செலுத்த வேண்டும்.

ஒரு சாதாரண குடிமகனாக, நீங்களும் இதே கேள்வியை உங்களையே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்: உங்கள் குடும்பத்திற்குப் போதுமான வருமானம், மருத்துவப் பராமரிப்பு மற்றும் 60 வயதுக்கு மேற்பட்டவர்களுக்கு அவசர காலங்களில் உதவி வழங்கும் ஒரு அமைப்பு ஆகியவை கிடைக்கின்றனவா? இந்தக் கேள்வியை நீங்கள் உங்களையே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்.

இந்தியாவின் இளைஞர்களே அதன் மிகப்பெரிய பலம் என்று இந்தியா எப்போதுமே நம்பி வந்துள்ளது. ஆனால், வரும் நாட்களில் முதியோர் நலப் பராமரிப்பும் சம முக்கியத்துவம் பெறும். ஓய்வூதியம், மலிவு விலையில் மருத்துவ வசதி, தனியாக வாழும் முதியோருக்கான அவசரக்கால உதவி, குடும்பப் பராமரிப்பு குறித்த விழிப்புணர்வு… இவை அனைத்தையும் இப்போதிலிருந்தே வலுப்படுத்த வேண்டும்.

ஏனென்றால், முதுமை என்பது ஒரு சிலரை மட்டும் பாதிக்கும் பிரச்சனை அல்ல.. அது நம் ஒவ்வொருவரின் எதிர்காலம்..